İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi E.2019/3017 K.2021/1325

Yukarıda yazılı ilk derece mahkemesi kararına karşı, istinaf yasa yoluna başvurulması üzerine yapılan inceleme sonucunda;

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle.

07/01/2015 kaza tarihinde davalıların sürücüsü maliki ve ZMMS Sigortacısı olduğu ... plaka sayılı aracın yaya olan davacıya çarpması sonucu davacının yaralandığını belirterek, şimdilik 1000 TL maddi tazminatın işleten ve sürücü yönünden olay tarihinden sigorta şirketinden dava tarihinden işleyecek avans faizi, yargılama giderleri ve avukatlık ücretiyle birlikte ortaklaşa ve zincirleme tüm davalılardan tazminine, 20.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihinden işletilecek yasal faizi ile tahsilini dava ve talep etmiştir.

Davalılar davanın reddini talep etmişlerdir. Mahkemece yapılan yargılama sonucunda. Davacının maddi tazminat talebinin KISMEN KABULÜ ile, 322,11 TL gecici iş göremezlik, 442,50 TL taksi ücreti olmak üzere toplam 764,61 TL maddi tazminatın davalılardan ( davalı ... sigorta yönünden dava tarihi olan 07/01/2016 tarihinden itibaren, diğer davalılardan kaza tarihi olan 07/01/2015 tarihinden itibaren) işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsili ile davacıya verilmesine,

fazla istemin ve sürekli iş göremezlik zararı talebinin REDDİNE, Davacının manevi tazminat talebinin KISMEN KABULÜ ile 2.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihi olan 07/01/2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılar ... ve ...'dan alınarak davacıya verilmesine, fazla istemin REDDİNE, karar verilmiştir. Davacı vekili ile davalılar ... ve ... vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Davacı vekili istinaf dilekçesinde; maddi tazminatın az hesaplandığını, yargılama giderleri ve vekalet ücretinin hatalı hesaplandığını, manevi tazminatın ise az olduğunu belirterek istinaf yoluna başvurmuştur. Davalılar ... ve ... vekili istinaf dilekçesinde; davanın ispat edilemediğini, maddi ve manevi tazminat taleplerinin reddi gerektiğini belirterek istinaf yoluna başvurmuştur. İstinaf edenlerin sıfatı ve istinaf sebepleri ile sınırlı olarak yapılan incelemede.

07/01/2015 kaza tarihinde davalıların sürücüsü maliki ve ZMMS Sigortacısı olduğu ... plaka sayılı aracın yaya olan davacıya çarpması sonucu davacının yaralandığı anlaşılmıştır. Dava, trafik kazası nedeniyle maddi ve manevi tazminat talebine ilişkin bulunmaktadır. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 56/1. maddesine göre, hakimin olayın özelliklerini göz önünde tutarak manevi tazminat adı ile hak sahibi yararına takdir edeceği para tutarı adalete uygun olmalıdır.

Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer işlevi olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, malvarlığı hukukuna ilişkin zararın karşılanması da amaç edinilmemiştir. O halde, tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerektiği kadar olmalıdır.

22/06/1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde, takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar açıkça gösterilmiştir. Bunlar, her olaya göre değişebileceğinden; hakim, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olayda, kazanın meydana geldiği tarih, kusur durumu, davacıda meydana gelen yaralanmanın niteliği, davacı yaşı, tarafların, dosyaya yansıyan ekonomik ve sosyal durumları, olay tarihindeki paranın alım gücü, manevi tazminatın bir sebepsiz zenginleşme aracı olmaması ile yukarıda açıklanan ilkeler göz önünde tutulduğunda. Mahkemece takdir edilen manevi tazminat miktarı azdır.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde, özellikle oluşa uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının ve maddi tazminata ilişkin hesaplamanın hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre, bu yöne ilişkin istinaf talepleri yerinde değildir.

Ancak, yargılama giderlerinin red kabul oranında paylaştırılması doğru ise de davalılar lehine tek bir vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, ayrı ayrı vekalet ücretine hükmedilmesi hatalıdır.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında davalılar vekillerinin istinaf taleplerinin HMK 353/1-b/1 maddesi uyarınca esastan reddine, davacılar vekilinin istinaf talebinin ise kısmen kabulü ile kararın kaldırılması, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden kararın HMK 353/1-b/2 maddesi uyarınca kaldırılarak esas hakkında yeniden hüküm kurulması sonuç ve kanaatine varılmıştır.