İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi E.2021/1551 K.2023/2444

Yukarıda yazılı İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf yasa yoluna başvurulması üzerine, Dairemiz Heyetince yapılan müzakere sonucunda;

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle.

06/06/2017 günü saat 20.25 sıralarında sürücü ... yönetimindeki kayıt tescilsiz motosikletin hızlanması neticesinde motosiklet arkasında yolculuk yapmakta olan davacının motosikletten yere düşmesi sonucu yaralandığını belirterek, fazlaya dair talep ve dava haklarının saklı kalması kaydıyla, şimdilik ...’nun sürekli iş göremezliği dolayısıyla 100,00 TL maddi ve geçici iş göremezliği dolayısıyla 50,00 TL olmak üzere toplam150,00TL maddi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davacı vekili ıslah dilekçesi ile geçici iş göremezlik tazminatı talebini 794,11 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacı yanın tahsilini talep ettiği miktarın açıklattırılması gerektiğini, davacının trafik kazası ile ilgili kazaya sebebiyet verdiği iddia edilen araç sürücüsü işleten aleyhine dava açmamış bulunduğundan davanın reddi gerektiğini, davacının tüm kusurun kendine ait olduğunu ikrar ettiğini, maddi tazminatı davalı kurumun gidermek zorunda olduğu yönünde bir talebi olmadığını, söz konusu talep teminat dışı olduğundan davanın esastan reddinin gerektiğini, müvekkili kuruma eksik belgelerle başvuru yapıldığından davanın dava şartı eksikliği sebebiyle usulden reddi gerektiğini,

teminata girmeyen geçici iş göremezlik hakkında taleplerin reddi gerektiğini, kazaya karışan aracın zorunlu trafik sigortası yaptırmak zorunda olan bir araç olduğunun somut deliller ile ispat edilmemiş olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda, "İş bu asıl ve ıslahla açılan davanın kabulü ile kalıcı iş görmezlik tazminatı isteminin reddine, geçici iş görmezlik tazminatı tutarı olan 794,11 TL'nin 12/01/2018 temerrüt tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan alınıp davacıya verilmesine," karar verilmiştir. Bu karara karşı davacı vekili ile davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur. Davacı vekili istinaf başvuru dilekçesinde özetle.

İlk Derece Mahkemesince miktar itibariyle kesin karar verilmiş olsa da huzurdaki davanın belirsiz alacak davası olduğu için istinaf kanun yoluna başvurulabileceğini, karara esas teşkil etmiş olan 29/01/2020 tarihli Adli Tıp Kurumu maluliyet raporuna itiraz edildiğini ancak yerel mahkemece itiraz dikkate alınmadan mevcut olgular üzerinden tazminat hesabı yapılarak kesin karar verildiğini, 29/01/2020 tarihli Adli Tıp Kurumu 2. İhtisas Dairesi tarafından düzenlenen Adli Tıp raporunda, sürekli maluliyet tayinine mahal olmadığı kanaatine varıldığını, bu raporun hukuka ve hakkaniyete tamamen aykırı olduğunu,

kaza sebebiyle vücudunda yaralanmalar oluşan bir bireyin, kaza geçirmeyen bir bireymiş gibi kabul edilerek maluliyet tayinine mahal olmadığının belirlemesinin vicdana ve hayatın olağan akışına alenen aykırı olduğunu, itirazları doğrultusunda maluliyet raporu alınması gerektiğini, yolcu konumunda bulunan ve kazanın gerçekleşmesini önleyebilecek imkanı bulunmayan davacı ...'nun söz konusu kazanın gerçekleşmesinde hiçbir kusuru olmadığını, kazanın gerçekleşmesinde tamamen kusurlu bulunan ...'ın asli, yolcu müvekkil ...'nun tali kusurlu olarak belirlenmesinin hakkaniyete aykırı olduğunu, kusura ilişkin itirazların kabul edilmediğini,

yeni bir bilirkişi raporu düzenlenmesi gerekirken, eksik ve soyut temeller üzerine dayanan mevcut rapor üzerinden hüküm kurulmasının kabul edilemeyeceğini, davacının günlük işleri ve iş yaşamının kaza öncesine nazaran değiştiğini, maluliyeti bulunduğunu belirterek istinaf yasa yoluna başvurmuştur.

Davalı vekili katılma yolu ile istinaf başvuru dilekçesinde özetle; dava dilekçesinde talep edilen sürekli iş göremezlik talebinin reddine karar verilmiş olması sebebiyle davalı lehine vekalet ücreti takdir edilmesi gerektiğini belirterek istinaf yasa yoluna başvurmuştur.

Dava, yaralamalı trafik kazası nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkin olup istinaf açısından uyuşmazlık konusu HMK'nın 355. maddesine göre kamu düzeni ve istinaf nedenleri ile sınırlı olmak üzere İlk Derece Mahkemesince verilen kararın usul, yasa ve dosya içeriğine uygun olup olmadığıdır.

Davacı vekili dava dilekçesinde, 06/06/2017 tarihinde meydana gelen tek taraflı yaralamalı trafik kazası nedeniyle müvekkilinin uğradığı maddi zararlar için, fazlaya dair talep ve dava hakları saklı kalmak kaydıyla, sürekli iş göremezliği dolayısıyla 100,00 TL, geçici iş göremezliği dolayısıyla 50,00 TL maddi tazminatın dava tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsilini istemiştir.

Davacı vekili belirsiz alacak davası açtıklarını ileri sürmüş ise de, dava dilekçesinin içeriğinden kısmi dava açıldığı anlaşılmaktadır. Davacı sadece geçici iş göremezlik talebini ıslah etmiş sürekli iş göremezlik talebini ise ıslah etmemiştir. Bu halde davacının fazlaya ilişkin hakları saklı tutarak sürekli iş göremezlik talebi de bulunduğundan İlk Derece Mahkemesi kararı kesin değildir. Mahkemenin bu yöndeki kabulü doğru olmamıştır.

ATK 2.İhtisas Kurulu tarafından düzenlenen 29/01/2020 tarihli maluliyet raporunda; mevcut belgelere göre davacı ...’nun 06/06/2017 tarihinde geçirdiği trafik kazasına bağlı gelişen yaralanmasının, 30/03/2013 tarih ve 28603 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan Özürlülük Ölçütü Sınıflandırması ve Özürlülere Verilecek Sağlık Kurulu Raporları Hakkında Yönetmelik Hükümleri kapsamında fonksiyonel araz bırakmadan iyileşmiş olduğu dolayısıyla kişinin tüm vücut engellilik oranının %0 olduğu, iyileşme (iş göremezlik) süresinin kaza tarihinden itibaren 3 haftaya kadar uzayabileceği belirtilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince hükme esas alınan maluliyet raporunun dosya kapsamı ve davacının kaza nedeniyle düzenlenen tüm tıbbi belgeleri de incelenerek maluliyet oranının tespiti açısından kaza ile yaralanma arasındaki illiyet bağı da açıklanarak kaza tarihi itibari ile yürürlükte bulunan Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde düzenlenmiş olmasına göre bu yöne değinen istinaf itirazı yerinde değildir.

Yargıtay 17. Hukuk Dairesinin 2016/13076 E. ve 2019/6001 K. sayılı kararında "...Kabule göre de; davacı, meydana gelen kazada yolcu olup, kusursuzdur. Davacının emniyet kemeri olmadan nizamlara aykırı ve kendi can emniyetini tehlikeye atacak şekilde yolculuk yapması ise sürüş kusurlarından olmayıp, hakim tarafından tazminattan indirim sebebi olarak kabul edilmelidir.

Emniyet kemeri olmadan yolculuk yapmak gibi hususlar bilirkişi tarafından kusur oranı belirlenirken dikkate alınacak hususlar değildir. Oysa mahkemece hükme esas alınan ATK Trafik İhtisas Dairesi raporunda; davalı sürücü kazanın meydana gelmesinde %90 kusurlu, davacının da emniyet kemeri takmaması nedeniyle davacı yolcu %10 kusurlu görülmüştür.Mahkemece; öncelikle davacının trafik akışına ilişkin olarak kusursuz olduğu,

davalı sürücünün kazanın meydana gelmesinde tam kusurlu olduğu kabul edilerek daha sonra belirlenen tazminattan davacının emniyet kemeri takmaması nedeniyle dairemizin yerleşik uygulamasına göre %20 oranda müterafik kusur indirimi yapılması gerekirken davalının zarardan %90 kusuruna göre hesap yapan bilirkişi raporuna göre karar verilmesi doğru görülmemiştir." yönünde karar verilmiştir (Aynı yönde Yargıtay 17. Hukuk Dairesinin 17/06/2020 tarih, 2019/ 1444 E. ve 2020/ 3593 K. sayılı kararı).

Eldeki davada; yukarıya aktarılan Yargıtay ilamında da açıklandığı üzere motosiklette yolcu olan davacının kask takmaması nedeni ile verilen %25 oranında kusur, zararın doğması ve artmasına neden olan müterafik kusur mahiyetinde olup, kazanın oluşumuna etki eden bir kusur değildir. Kazanın meydana gelmesinde sürüş kusurunun tamamı davalı araç sürücüsüne aittir.

Bu nedenle İlk Derece Mahkemesince müteveffaya atfedilen kusurun müterafik kusur olduğunun kabulü ile tazminattan Yargıtay 17.Hukuk Dairesinin yerleşmiş içtihatları göz önüne alınarak %20 oranında müterafik kusur indirimi yapılması gerektiğinin gerekçeli kararda tartışılmamış olması ile ve tazminattan %20 oranından fazla indirim yapılması doğru olmamıştır.

Kabule göre de sürekli iş göremezlik talebinin reddine karar verildiği halde reddedilen 100,00 TL talep için davalı yararına vekalet ücretine hükmedilmemiş olması usul, yasa ve AAÜT hükümlerine aykırı olmuştur.

Açıklanan nedenlerle, davacı vekili ile davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile HMK'nın 353/1-a/6. maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, dosyanın yukarıda belirtilen şekilde işlem yapılmak üzere mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.