Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2008/10387 K.2011/1611

...'i hayati tehlike geçirecek ve uzuv tatiline neden olacak şekilde öldürmeye teşebbüsten sanık ...'in yapılan yargılanması sonunda: hükümlülüğüne, adam öldürmeye teşebbüs suçundan sanıklar ... ile ...'in beratlerine ilişkin (KASTAMONU) Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 04/06/2008 gün ve 206/217 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii ile müdahil vekili taraflarından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...’nın suçunun sübutu kabul, takdire ve tahrike ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, sanıklar Gülten ve Fevziye hakkında elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı mahkemece gerekçeleri gösterilerek takdir kılınmış, beraatlerine karar verilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan,sanık ... müdafiinin sübuta ve yasal savunma şartlarının oluştuğuna yönelen, müdahil vekilinin beraat eden sanıklar yönünden bir sebebe dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle;

1)Sanıklar Gülten ve Fevziye hakkında verilen beraat hükümlerinin tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA;

2)Sanık ... hakkında verilen mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

a)Oluşa ve dosyadaki delillere göre, olay günü sanığın, tarla sulama meselesinden tartıştığı mağdurun küfür etmesinin haksız tahriki altında kalarak, yaşamsal önemi bulunan batın bölgesinden batına nafiz şekilde 2 kez ve uyluk bölgesinden üç kez bıçakladığı olayda, sanığın öldürme kastıyla hareket ettiğinin kabulü ile kasten öldürmeye teşebbüs suçundan cezalandırılmasına karar vermek gerekirken, suçun hukuki nitelemesinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde karar verilmesi;

b)Uygulamaya göre de; 765 sayılı TCK.nun 31.madde uygulamasında verilecek kamu hizmetlerinden yasaklama süresinin aynı Kanunun 20. maddesi uyarınca 3 yılı geçemeyeceğinin gözetilmemesi;