KÜNYE
1. Ceza Dairesi 2009/5833 E., 2013/1747 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 5 Mart 2013
- Mahkemesi
- Ağır Ceza Mahkemesi
- Suç
- Eşini yaralama, tehdit
- Hüküm
- 1) TCK.nun 86/1-3-a-e, 87/1-c-son, 62, 53/1-3, 63.maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası,
Karar Metni
265 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
2) TCK.nun 106/1-2-a, 62, 53/1-3.maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası.
TÜRK MİLLETİ ADINA
1-) Sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hükümle ilgili olarak, hükmün gerekçesinde TCK.nun 62. maddesinin uygulanması sonrasında 4 yıl 2 ay yerine, 2 yıl 4 ay hapis cezası verildiğinin belirtilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiştir.
2-) Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın "kasten yaralama" suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde kasten yaralama suçu yönünden suç niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin sübuta, haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine, hükmün açıklanmasının geri bırakılması ve erteleme hususlarında yeterli gerekçe gösterilmediğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,
A-) Sanık hakkında "kasten yaralama" suçundan kurulan hükmün tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak (ONANMASINA),
B-) Sanık hakkında "tehdit" suçundan kurulan hüküm yönünden;
Dosya kapsamına göre; iddianamenin anlatış biçiminden, sanık hakkında mağdura tehdit içeren mesaj gönderdiği iddiasıyla TCK.nun 106/1.maddesinde düzenlenen tehdit suçundan kamu davası açıldığı, TCK.nun 106/2-a maddesinde düzenlenen silahla tehdit suçundan açılmış bir davanın olmadığı, sanığın mağdura tehdit içeren mesaj göndererek tehdit ettiğini gösterir, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı kanıt bulunmadığı anlaşıldığı halde, sanığın atılı suçtan beraati yerine yazılı biçimde hükümlülüğüne karar verilmesi,
Yargıtay 1. Ceza Dairesi, E. 2009/5833, K. 2013/1747, 5 Mart 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama