KÜNYE
1. Ceza Dairesi 2011/2257 E., 2013/3917 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 16 Mayıs 2013
- Tebliğname No
- 1 - 2010/324081
- Mahkemesi
- Trabzon 2. Ağır Ceza Mahkemesi
- Tarihi ve no
- 27/09/2010, 2010/25 (E) ve 2010/97 (K
- Suç
- Taksirle öldürme
Karar Metni
313 kelime·2 dk okuma
Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık Mustafa'nın maktül Serpil'e ve mağdurlar Hasan, Orhan, Oğuzhan ve Hatice'ye yönelik eyleminin sübutu kabul, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle kısmen kabul edilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin teşdide vesaireye ilişen, katılanlar vekilinin TCK.nun 62. maddesinin uygulanmaması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, Ancak;
1-) Oluşa ve dosya kapsamına göre.
Olay günü saat 21:50 sıralarında sanığın 2.70 promil alkollü olarak "taşıt giremez" ve "sola dönülmez" levhalarına rağmen Trabzon-Giresun bölünmüş yoluna ters yönden girerek yolun akışına göre sol şeritten aracın farları kapalı vaziyette seyir halinde bulunduğu sırada, mağdur Hasan'ın kullandığı ve içerisinde maktül Serpil ve mağdurlar Orhan, Oğuzhan ve Hatice'nin bulunduğu araçla karşılaştığı, mağdur Hasan'ın selektör yaparak sanığı uyarmasına ve frene basarak sanığın kullandığı araca çarpmamaya çalışmasına rağmen sanığın frene basmadan mağdur Hasan'ın aracına çarpması sonucu kazaya,
maktülün ölümüne ve mağdurların yaralanmasına neden olduğu olayda.
Sanığın trafik kazası olabileceğini ve ölüm veya yaralanma sonucunun gerçekleşebileceğini öngörmesine karşın bunları kabullendiği, bu nedenle meydana gelen sonuçtan sorumlu olduğu ve eylemin olası kastla öldürme ve olası kastla yaralama suçlarını oluşturduğu anlaşıldığı halde, suçların niteliğinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde bilinçli taksirle bir kişinin ölümüne ve birden fazla kişinin yaralanmasına neden olma suçundan cezalandırılmasına karar verilmesi,
Yargıtay 1. Ceza Dairesi, E. 2011/2257, K. 2013/3917, 16 Mayıs 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama