KÜNYE
1. Ceza Dairesi 2014/5732 E., 2015/1603 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 18 Mart 2015
- Mahkemesi
- Ağır Ceza Mahkemesi
- Suç
- Çocuğu öldürme
Karar Metni
308 kelime·2 dk okuma
1) Suça sürüklenen çocuk .. hakkında mahkemece verilen 17.09.2013 tarih ve 19-163 sayılı hüküm yasal süresi içinde, suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından 18.09.2013 tarihinde temyiz edilmiş ise de, suça sürüklenen çocuğun 18 yaşını ikmal ettikten sonra 07.10.2013, 02.12.2013, 22.05.2014, 07.07.2014, 15.09.2014 ve 16.02.2015 tarihli dilekçeleri ile hakkında verilen hükmün onanmasını talep ettiği, CMK’nun 266. maddesi uyarınca temyiz talebinden vazgeçme niteliğinde bulunan istemi nedeniyle, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz talebinin CMUK’nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE karar verilmiştir.
2) Toplanan deliller karar yerinde incelenip, suça sürüklenen çocuk ..’ın yaşı küçük maktül ..’yı kasten öldürme suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, düzeltme nedeni saklı kalmak kaydıyla tahrike, yaş küçüklüğüne ve takdire ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde düzeltme nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, Cumhuriyet Savcısının tahrikin bulunmadığına, katılan vekilinin delillerin takdirinde hata yapıldığına, vasfa, tahrikin bulunmadığına vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,
Yaş küçüklüğünü düzenleyen 5237 sayılı TCK’nun 31/3.maddesinin son cümlesi uyarınca, "fiili işlediği sırada 15 yaşını doldurmuş olup da 18 yaşını doldurmamış olan kişiler hakkında cezaların üçte biri indirilir ve bu halde her fiil için verilecek hapis cezası 12 yıldan fazla olamaz" hükmü karşısında, suça sürüklenen çocuk .. hakkında kasten çocuk öldürme suçundan kurulan hükümde 5237 sayılı TCK’nun 31/3-son maddesinin uygulanmamış olması bozmayı gerektirmekte ise de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden,
Yargıtay 1. Ceza Dairesi, E. 2014/5732, K. 2015/1603, 18 Mart 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama