KÜNYE
1. Ceza Dairesi 2018/4442 E., 2019/254 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 23 Ocak 2019
- Mahkemesi
- Ağır Ceza Mahkemesi
- Suç
- Yaralama
- Hüküm
- 1- Sanıklar ...,... ve ... hakkında;
Karar Metni
317 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Katılan ...'ye yönelik kasten yaralama eylemleri için TCK'nin 86/1, 86/3-e, 87/1-d, 29/1, 62/1, 53/1, 54. maddeleri gereğince ayrı ayrı 3 yıl 9 ay hapis cezası, 2- Sanık ... hakkında; Katılanlar ... ve ...'a yönelik kasten yaralama eylemi için TCK'nin 86/2, 86/3-e, 29, 62, 52/1-2, 52/4. maddeleri gereğince 1.500 TL adli para cezası (iki kez).
TÜRK MİLLETİ ADINA
Sanık ... hakkında katılanlar ... ve ...’e yönelik kasten yaralama suçundan verilen doğrudan adli para cezaları ile cezalandırılmasına dair mahkumiyet hükümleri, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan CMUK'un 305/1. maddesi gereğince miktar itibariyle kesin nitelikte olup temyiz kabiliyetleri bulunmadığından, katılanlar Abdullah ve Ahmet vekilinin bu suçlara yönelen temyiz taleplerinin; CMUK'un 317. maddesi uyarınca REDDİNE karar verilmiştir.
Katılan ...'nin 28.05.2018 tarihli dilekçesinde 2014/35 karar sayılı mahkeme hükmü ile bu dosyanın birlikte incelemesini talep ettiği anlaşılmakla; 2014/35
karar sayılı dosyanın daha önce Yargıtay incelemesinden geçerek kesinleşmiş olduğu anlaşıldığından yaralama suçuna hasren yapılan incelemede;
Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıklar..., ... ve...’in mağdur ...’e yönelik kasten yaralama suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç nitelikleri tayin, takdire ve tahrike ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozma üzerine verilen hükümlerde düzeltme nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanıklar müdafiinin; sübuta, sanıkların iştirak iradeleri olmadığına, ağır haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine, katılan ...’in yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,
Yargıtay 1. Ceza Dairesi, E. 2018/4442, K. 2019/254, 23 Ocak 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama