Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2022/12533 K.2023/3488

Sanık hakkında kasten yaralama suçundan neticeten hükmolunan 2.000,00 TL ve hakaret suçundan neticeten hükmolunan 1.500,00 TL adlî para cezasına ilişkin mahkûmiyet hükümlerinin, tür ve miktarları itibarıyla 5320 sayılı Kanun’un geçici 2 nci maddesi uyarınca kesin nitelikte bulundukları anlaşılmıştır.

Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. GEREKÇE

A. Kasten Yaralama ve Hakaret Suçlarından Kurulan Hükümler Yönünden Hükümlerin tür ve miktarları itibarıyla 5320 sayılı Kanun’un geçici 2 nci maddesi uyarınca kesin nitelikte bulundukları anlaşılmakla, sanığın temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

B. Konut Dokunulmazlığının İhlali Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

1. Sanığın eşi ... ile olan tartışmaları neticesinde ...'nın babası Kadir'in ikametine gittiği, olay tarihinde sanığın müşteki Kadir'e ait ikametin kapısına tekme atarak kapı kilit kısmını kırmak suretiyle müştekinin rızası hilafıha konutuna girdiği, müştekinin aşamalardaki samimi anlatımlarını destekleyen tanık beyanlarından 01.03.2011 tarihli görgü tespit tutanağından sabit olduğu anlaşılmakla, sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan yapılan yargılama neticesinde, 5237 sayılı Kanunun 116 ncı maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları uyarınca 6.000 T.L. Adli Para cezası ile cezalandırılmasına ve taksitlendirmeye karar verilmiştir.

2. 5237 sayılı Kanun'un Dava zamanaşımı başlıklı 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümüne göre; "Kanunda başka türlü yazılmış olan haller dışında kamu davası; ..., (e) Beş yıldan fazla olmamak üzere hapis veya adlî para cezasını gerektiren suçlarda sekiz yıl, Geçmesiyle düşer."

3. 5237 sayılı Kanun'un Dava zamanaşımı süresinin durması veya kesilmesi başlıklı 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendine göre; ''sanıklardan bir kısmı hakkında da olsa, mahkûmiyet kararı verilmesi, halinde dava zamanaşımı kesilir.'', Aynı maddenin üçüncü ve dördüncü fıkraları uyarınca, ''Dava zamanaşımı kesildiğinde, zamanaşımı süresi yeniden işlemeye başlar. Dava zamanaşımını kesen birden fazla nedenin bulunması halinde, zamanaşımı süresi son kesme nedeninin gerçekleştiği tarihten itibaren yeniden işlemeye başlar. Kesilme halinde, zamanaşımı süresi ilgili suça ilişkin olarak Kanunda belirlenen sürenin en fazla yarısına kadar uzar..." şeklinde düzenlemeye haizdir.

4. Sanık hakkında açılan kamu davasına konu suçun, 5237 sayılı Kanunun 116 ncı maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları kapsamında bulunduğu ve 8 yıllık olağan, 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı sürelerine tabi olduğu belirlenmiştir.

5. Bu açıklamalar ışığında dava zamanaşımı incelendiğinde; zamanaşımını kesen sebep olan mahkumiyet kararının verildiği, 01.03.2011 tarihi ile temyiz inceleme tarihi arasında 5237 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendinde öngörülen 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş bulunduğu belirlenmiştir.

II. KARAR

A. Kasten Yaralama ve Hakaret Suçlarından Kurulan Hükümler Yönünden Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenle Gölcük 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.05.2011 tarihli ve 2011/141 Esas, 2011/153 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,