Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2022/9368 K.2023/2211

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin, hükmedilen ceza miktarına göre, 1412 sayılı Kanun'un 318 inci maddesi uyarınca reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Manavgat 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 20.10.2015 tarihli ve 2013/250 Esas, 2015/239 Karar sayılı kararıyla sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Manavgat 2. Ağır Ceza Mahkemesinin kararının, katılan vekili ile sanık müdafii tarafından temyizi üzerine, Yargıtay 18. Ceza Dairesinin 15.01.2020 tarihli ve 2019/3555 Esas, 2020/1028 Karar sayılı kararı ile, "katılan ile sanık arasında uzlaşma hükümlerinin uygulanması ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi" nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Manavgat 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.10.2020 tarihli ve 2020/96 Esas, 2020/275 Karar sayılı kararıyla sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri, sanığın yaralama kastı olmadığına, lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Katılanın avukat olduğu, sanığın ise olay günü hukuki bilgi almak için katılanın bürosuna gittiği, sanığın bilgi aldıktan sonra katılanın bürosundan ayrıldığı, bu sırada katılanın da bürodan çıkmak için hazırlandığı, sanığın geri geldiği, sorular sorduğu, katılanın dosyayı incelemesi gerektiğini söyleyerek kapıyı açtığı, ancak sanığın birden kapıyı kapatarak katılana nedensiz şekilde saldırdığı, boğazını sıktığı, katılanın bir süre sonra bayıldığı, kendine geldiğinde sanığın kaçmış olduğu, katılanın basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralandığı, sanığın olayı hatırlamadığını savunduğu olayda, sanık hakkında kasten yaralama suçundan hüküm kurulduğu belirlenmiştir.

2. Mahkemece, Hukukî Süreç başlığı altında (2) numaralı paragrafta bilgilerine yer verilen bozma ilâmına uyulduğu, gereğinin yerine getirildiği, sanık ile katılan arasında uzlaşma sağlanamadığı belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin anlaşıldığı, sanığın eylemine uyan suç vasfı ve yaptırımın doğru biçimde belirlendiği, Mahkemece yerinde, yeterli ve kanunî gerekçe ile takdiri indirim ve diğer lehe hükümlerin (5237 sayılı Kanun'un 50 nci maddesi uyarınca

seçenek yaptırımlara çevirme, aynı Kanun'un 51 inci maddesi uyarınca erteleme ve 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılması) uygulanmasına yer olmadığına karar verildiği anlaşıldığından, hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Manavgat 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.10.2020 tarihli ve 2020/96 Esas, 2020/275 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden, sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,