Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2023/1558 K.2024/7281

Balıkesir 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 24.03.2021 tarihli ve 2020/358 Esas, 2021/300 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında katılana yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 35, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca 6 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 2. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi

1. Ceza Dairesinin, 11.02.2022 tarihli ve 2021/1426 Esas 2022/353 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; suç vasfına, meşru savunmaya, haksız tahrikin derecesine, delillerin hatalı değerlendirildiğine, gönüllü vazgeçmeye, sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Dosya kapsamına göre; mağdurun kesici aletle yaralanması sonucunda sol mitklavikular hatta 7. ve 8. kotlarda yaklaşık 2 cm kesi ve sol ön aksiller hatta 11. kotta 4 cm cilt ve cilt altı kesisi olacak şekilde, diyafram kesisi ile sol tarafta hemotoraksa neden olan göğüse nafiz yaralanmalarının yaşamını tehlikeye sokan bir duruma neden olduğu, sanığın teşebbüs aşamasında kalan eylemi için 9 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası öngören 5237 sayılı Kanun'un 35/2. maddesi uyarınca makul bir ceza tayin edilmesi gerekirken, 10 yıl hapis cezası verilmek suretiyle eksik ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, meşru savunma ya da gönüllü vazgeçme hükümlerinin yasal koşullarının oluşmadığı,

katılandan sanığa yönelen ve haksız tahrik oluşturan eylemlerin niteliği ve ulaştığı boyut dikkate alındığında belirlenen indirim oranının isabetli olduğu, sanığın katılanın hayati bölgelerini hedef aldığı, olayda kullanılan bıçağın öldürmeye elverişli olduğu, katılandaki yaralanmanın niteliği, olay yerini gösterir güvenlik kamerası görüntülerine göre sanığın eylemini tanığın kendisine engel olması nedeniyle tamamlayamadığı dikkate alındığında suç vasfının kasten öldürmeye teşebbüs olarak tayininde isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından temyiz sebeplerinin incelenmesinde eleştiri nedeni dışında hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bursa Bölge Adliye Mahkemesi

1. Ceza Dairesinin, 11.02.2022 tarihli ve 2021/1426 Esas, 2022/353 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda eleştiri nedeni dışında hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy çokluğuyla TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Balıkesir

1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.11.2024 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY Olay günü katılan ile mağdurun birlikte bulundukları sırada sanığın yanında tanıklar ... ve ... olduğu halde bir araçla yanlarına geldikleri, daha önceden aralarında sebebi belirlenemeyen bir tartışma yaşandığı sanığın katılan ve mağduru arabaya çağırdığı ve aracın arkasında bulunan sanığın yanına bindikleri tekrar tartışma yaşandığı ve sanığın bıçak darbeleriyle katılanın yaşamı tehlikeye girecek şekilde mağdurun ise basit tıbbi müdahale ile giderilecek şekilde yaralandığı olayda.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141, 5271 sayılı Kanun’un 34/1, 230 ve 289/1-g maddeleri uyarınca, mahkeme kararlarının Yargıtay denetimine olanak verecek şekilde açık ve gerekçeli olmasının zorunlu olduğu, bu kapsamda gerekçe bölümünde iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin belirtilmesi, mevcut delillerin tartışılarak değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterilmesi, sabit görülen fiiler ile bunların hukuki nitelendirmelerinin ayrı ayrı ve açıkça yapılması suretiyle deliller ile sonuç arasında bağ kurularak ulaşılan kanaatin belirlenmesi gerekmesine rağmen;