Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2023/2100 K.2024/3368

Sanık Dursun Ali'nin temyiz istemi yönünden yapılan incelemede; hükmün 10.12.2021 tarihinde sanık Dursun Ali'nin yüzüne karşı verildiği, 10.12.2021 tarihinde süre tutum dilekçesi vererek temyiz iradesi açıkladığı, gerekçeli kararın tebliğinden itibaren 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 295. maddesi uyarınca 7 gün içinde temyiz sebeplerini içeren temyiz dilekçesinin sunulması gerektiğinin aksi takdîrde aynı Kanun'un 298/1. uyarınca temyiz sebeplerini içermeyen temyiz dilekçesi nedeniyle temyiz isteminin reddine karar verileceğine ilişkin ihtarın bulunduğu 30.12.2022 tarihli tebligata rağmen gerekçeli temyiz dilekçesi vermediği anlaşılmıştır.

Sanıklar Halil ve İsmail hakkında; İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanıklar Halil ve İsmail müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği kanunen reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ankara 47. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.05.2019 tarihli, 2018/309 Esas 2019/623 Karar sayılı kararı ile sanıklar Halil ve İsmail hakkında kasten yaralama suçundan, ayrı ayrı 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

2. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin10.12.2021 gün ve 2019/2584 Esas, 2021/3223 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik katılan vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280/1-(g) maddesi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280/2. maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanıklar Halil ve İsmail hakkında kasten yaralama suçundan, ayrı ayrı 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 37. maddesi delaletiyle 86/1-3(e), 87/1-d-son, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 4 yıl 2'şer ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanıklar Halil ve İsmail müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanıkların üzerine atılı suçu işlemediğine, katılanın soyut ve çelişkili beyanları dışında mahkûmiyetlerine yeterli kesin delil bulunmadığına ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Sanıkların aşamalarda istikrarlı şekilde olay yerinde ve yakınlarında bulunmadıklarını savunmaları, tanık M.T'nin de sanıkları olay yerinde görmediğine ilişkin beyanları karşısında sanıkların olay tarihinde kullandığı cep telefonu numarası ya da numaraları tespit edilip olay gününe dair baz istasyon verilerini içerir HTS kayıtları Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumundan temin edilip sanıkların savunmaları ile uyumlu olup olmadığı, olay saatinde olay yerine yakın olup olmadıklarının tespit edilip sonucuna göre, sanıkların hukuki durumunun tayin ve takdîri gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hükümler kurulması, hukuka aykırı bulunmuştur.

2. Ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 20.10.2009 tarihli ve 2009/1-85 Esas, 2009/242 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere; iştirak hâlinde işlenen eylemin failleri olarak yargılanan sanıkların aşamalardaki savunmaları da dikkate alındığında, birinin savunmasının diğer sanık(lar) yönünden savunmada zaafiyet yarattığı, bu itibarla sanıklar arasında hukuksal menfaat uyuşmazlığı bulunduğu saptanmıştır.

Buna göre, sanıkların savunmaları da ayrı müdafiler yerine aynı müdafi tarafından yapılması suretiyle 1136 sayılı Avukatlık Kanunu'nun, İşin reddi zorunluluğu başlıklı 38 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinde belirtilen;

"Aynı işte menfaati zıt bir tarafa avukatlık etmiş veya mütalaa vermiş olursa,"

Şeklindeki düzenlemeye ve 5271 sayılı Kanun'un 152 nci maddesinin birinci fıkrasında yer verilen;

Esas No : 2023/2100 Karar No : 2024/3368 Tebliğname No : 1 - 2023/6052

"Yararları birbirine uygun olan birden fazla şüpheli veya sanığın savunması aynı müdafie verilebilir." Hükmüne aykırı davranıldığı belirlenmiştir.

IV. KARAR

A. Sanık Dursun Ali hakkında kurulan mahkûmiyet hükmü yönünden;

5271 sayılı Kanun'un 294 üncü maddesindeki ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.'' şeklindeki düzenleme karşısında, sanık Dursun Ali'nin 10.12.2021 tarihli süre tutum dilekçesinde herhangi bir temyiz sebebi göstermediği, gerekçeli kararın usulüne uygun şekilde tebliğine ve kararda temyizin gerekçeli olması gerektiği ihtarı da bulunduğu halde, 5271 sayılı Kanun'un 295/1. maddesi gereğince 7 günlük kanunî süre içerisinde gerekçeli temyiz dilekçesinin sunulmadığı anlaşılmakla, temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Sanıklar Halil ve İsmail hakkında kurulan mahkûmiyet hükümleri yönünden; Başkaca yönleri incelenmeyen Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 10.12.2021 tarihli ve 2019/2584 Esas, 2021/3223 Karar sayılı kararının gerekçe bölümünde açıklandığı üzere eksik inceleme ve menfaat çatışması nedenleriyle 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2. maddesi uyarınca Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,