Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2023/2127 K.2024/6534

Niğde 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.10.2021 tarihli ve 2021/107 Esas, 2021/324 Karar sayılı kararı ile. 1. Sanık ... hakkında tasarlayarak öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 82/1-a, 53. maddeleri uyarınca ağırlaştırılmış müebbet hapis hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına,

2. Sanıklar Mehmet ve ... hakkında tasarlayarak öldürme suçundan 5271 sayılı Kanun’un 223/2-e maddesi uyarınca ayrı ayrı beraat kararları verilmiştir. B. Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 13.06.2022 tarihli ve 2021/2306 Esas, 2022/1243 Karar sayılı kararı ile.

Sanıklar hakkında ilk derece mahkemesince verilen hükümlere yönelik Cumhuriyet Savcısının ve sanıklar müdafiilerinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısının temyiz sebepleri özetle; sanıklar Mehmet ve ...'ın maktulü tasarlayarak öldürme suçundan mahkûmiyetlerine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir. 2. Sanık ... müdafiinin temyiz sebepleri özetle; eksik inceleme yapıldığına, suçun sübut bulmadığına ilişkindir. 3. Sanık ... müdafii ise hükmü sadece vekalet ücreti yönünden temyiz etmiştir.

III. GEREKÇE

Sanıklar ... ve ... hakkında maktulu tasarlayarak öldürme, sanık ... hakkında ise maktulu tasarlayarak öldürmeye azmettirme suçlarından 02.03.2021 tarihli iddianame ile kamu davası açılmış ise de.

25.01.1999 tarihinde icra edilen eylemin suç tarihi itibariyle yürürlükteki ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasını gerektiren 765 sayılı Kanun'un 450/4 maddesi ve karar tarihi itibariyle yürürlükteki ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasını gerektiren 5237 sayılı Kanun'un 82/1-a maddesi hükümlerini ihlal ettiği, zamanaşımı tarihinin hesaplanması açısından 5237 sayılı Kanun'un 7. maddesi kapsamında lehe-aleyhe kanun değerlendirilmesi yapıldığında 20 yıl zamanaşımı öngören 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (765 sayılı Kanun) 102/1. maddesi hükmünün, 30 yıl zamanaşımı öngören 5237 sayılı Kanun'un 66. maddesi hükmüne göre lehe olduğu,

bu itibarla suçun işlendiği tarih olan 25.01.1999 tarihinden sonra, zamanaşımının dolduğu 25.01.2019 tarihine kadar zamanaşımını kesen veya durduran herhangi bir işlemin bulunmadığı, 765 sayılı Kanun'un 104/1 maddesinde zamanaşımının kesilmesi sonucunu doğuran işlemlerden biri olarak sayılan "adli makamlar huzurunda maznunun sorguya çekilmesi" ibaresinden, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun birçok kararında da belirtildiği üzere hâkim tarafından yapılan sorgunun anlaşılması gerektiği,

03.12.2018 tarihinde sanık ...'ın Cumhuriyet Başsavcılığınca ifadesinin alınmasının zamanaşımını kesen bir işlem olarak kabul edilemeyeceği sanık ...'ın Niğde Sulh Ceza hakimliğinde 06.10.2019 tarihinde sanık ...'ın 10.01.2020 tarihinde sorguların yapıldığı tarihte de zamanaşımının dolması nedeniyle davanın düşürülmesine karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi hukuka aykırı bulunmuş ise de bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi

1. Ceza Dairesinin, 13.06.2022 tarihli ve 2021/2306 Esas, 2022/1243 Karar sayılı kararının sanıklar müdafileri ve Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısınca öne sürülen temyiz sebepleri yerinde görüldüğünden, 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303/1 maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak sanıklar hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223/8. maddesi gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Niğde