Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2023/3461 K.2023/5905

Kasten yaralamaya teşebbüs suçu yönünden; sanık hakkında neticeten hükmolunan doğrudan 2.240,00 TL adlî para cezasına ilişkin mahkûmiyet kararının, tür ve miktarı itibarıyla 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun’un 26 ncı maddesi ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 2 nci maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğundan temyizinin mümkün olmadığı anlaşılmıştır.

Kasten yaralama, tehdit ve hakaret suçları yönünden; sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ...

maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. GEREKÇE

A. Kasten Yaralamaya Teşebbüs Suçu Yönünden

Sanık hakkında hükmolunan netice cezanın türü ve miktarı gözetildiğinde 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun’un 26 ncı maddesi ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 2 nci maddesi uyarınca hükmün kesin nitelikte bulunduğu anlaşılmakla, sanık müdafiinin ve katılan vekilinin suç vasfına yönelik olmayan temyiz isteklerinin karar tarihi itibarıyla 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesinin birinci fıkrası ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun'un 317 nci maddesi uyarınca reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

B. Kasten Yaralama, Tehdit ve Hakaret Suçları Yönünden

1. Yapılan yargılama sonucunda sanık hakkında kasten yaralama, tehdit ve hakaret suçlarından mahkûmiyet hükümleri kurulduğu anlaşılmıştır.

2. 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) Dava zamanaşımı başlıklı 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümüne göre; "Kanunda başka türlü yazılmış olan haller dışında kamu davası; ..., (e) Beş yıldan fazla olmamak üzere hapis veya adlî para cezasını gerektiren suçlarda sekiz yıl, Geçmesiyle düşer."

3. 5237 sayılı Kanun'un Dava zamanaşımı süresinin durması veya kesilmesi başlıklı 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası; "Kesilme halinde, zamanaşımı süresi ilgili suça ilişkin olarak Kanunda belirlenen sürenin en fazla yarısına kadar uzar." şeklinde düzenlemeye haizdir.

4. Sanık hakkında açılan kamu davasına konu suçların, 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası ve üçüncü fıkrasının (e) bendi; 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi ve 43 üncü maddesi; 125 ... maddesinin birinci ve ikinci fıkrası delaletiyle aynı maddenin üçüncü fıkrasının (c) bendi ve 43 üncü maddesi kapsamında bulunduğu ve 8 yıllık olağan, 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı sürelerine tabi olduğu belirlenmiştir.

5. Bu açıklamalar ışığında dava zamanaşımı incelendiğinde; sanık hakkında bozma sonrası kurulan hükümlerin 5271 sayılı Kanun'un 231 ... maddesi gereğince açıklanmasının geri bırakıldığı, bu kararların 30.10.2013 tarihinde kesinleşmesi ile zamanaşımının durduğu, sanığın denetim süresi içerisinde 11.03.2014 tarihinde kasıtlı bir suç işlediğinin ihbar edildiği, denetim süresi içerisinde işlenen

suç tarihi itibariyle zamanaşımının tekrar işlemeye devam ettiği, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararları nedeniyle zamanaşımının 4 ay 11 gün süre ile durduğu ancak; sanığa yüklenen suçların gerektirdiği cezaların türü ve üst haddine göre, suç tarihi olan 17.07.2007 tarihi ile hükümlerin açıklanması suretiyle sanığın mahkûmiyetine karar verilen tarih arasında, zamanaşımının durduğu süre de düşüldükten sonra 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin dolduğu ve bu nedenle kamu davalarının düşmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde mahkûmiyet hükümleri kurulması, hukuka aykırı bulunmuştur.

II. KARAR

A. Kasten Yaralamaya Teşebbüs Suçu Yönünden

Gerekçe bölümünde yer alan (A) paragrafında açıklanan nedenle Seydişehir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.10.2022 tarihli ve 2022/236 Esas, 2022/330 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekilinin ve sanık müdafiinin temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Kasten Yaralama, Tehdit ve Hakaret Suçları Yönünden

Gerekçe bölümünde (B) paragrafında açıklanan nedenlerle Seydişehir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.10.2022 tarihli ve 2022/236 Esas, 2022/330 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekilinin ve sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 ... maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davalarının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,