Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2023/4804 K.2023/4863

Aliağa

2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.10.2022 tarihli ve 2022/2 Esas, 2022/739 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası ve aynı maddenin üçüncü fıkrasının (a) bendi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 3.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin netice cezanın türü ve miktarı itibarıyla 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 272 nci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca kesin nitelikte olması sebebiyle 05.10.2022 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 02.05.2023 tarihli ve 2022/34668 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 02.06.2023 tarihli ve KYB-2023/52865 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 02.06.2023 tarihli ve KYB-2023/52865 sayılı kanun yararına bozma isteminin. “Dosya kapsamına göre, 05.10.2022 tarihli kısa kararda sanığın mahkûmiyetine karar verilmesine rağmen, gerekçeli kararın delilerin değerlendirilmesi ve kabul kısmında 'tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde sanığın annesine vurduğunu hatırlamadığına dair beyanı, mağdurun yaralanmasına ilişkin Aliağa Devlet Hastanesinden alınan 26.08.2021 tarihli mağdurun

3. Parmakta minimal hassasiyet mevcut olduğu bunun dışında darp cebir izine dair tespitte bulunulmadığına dair doktor raporu, belirtilen hassasiyetin mağdurun yaşı gereği de var olabileceği gibi yeni oluştuğuna dair de tespit yapılmadığı anlaşılmakla, sanığın mağduru darp ettiğine ilişkin mahkumiyetine yeterli kesin ve kuvvetli delil elde edilemediği anlaşılmakla sanık hakkında CMK'nin 223/2-e maddesi kapsamında beraat kararı verildiği'' şeklinde gerekçeye yer verilmek suretiyle çelişki oluşturulmasında isabet görülmemiştir.” Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Mahkemece hükmün gerekçe kısmında hükümlünün 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi gereği beraatine karar verildiğinin kabul edildiği hâlde hüküm fıkrasında hükümlü hakkında mahkûmiyet hükmü kurulduğu anlaşılmakla gerekçe ile hüküm fıkrası arasında çelişkiye neden olacak şekilde karar verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, 2. Aliağa