Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2023/9560 K.2024/671

Bozma üzerine verilen ... 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.10.2013 tarihli ve 2013/304 Esas, 2013/288 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralamaya teşebbüs suçundan, hüküm kurulmasına yer olmadığına dair karara yönelik temyiz istemi hakkında Yargıtay 4. Ceza Dairesinin, 08.12.2015 tarihli ve 2015/25638 Esas, 2015/39438 Karar sayılı kararı ile karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi suretiyle 08.12.2015 tarihinde kesinleştiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 06.11.2023 tarihli ve 2022/20189 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 13.12.2023 tarihli ve KYB-2023/121257 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 13.12.2023 tarihli ve KYB-2023/121257 sayılı kanun yararına bozma isteminin. Mahkemece yapılan yargılama sonunda 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin birinci fıkrasında sayılan hüküm çeşitlerinden biri ile hüküm kurulması gerektiği şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun'un, Duruşmanın sona ermesi ve hüküm başlıklı 223 üncü maddesinin inceleme konusu ile ilgili birinci ve yedinci fıkraları; "(1) Duruşmanın sona erdiği açıklandıktan sonra hüküm verilir.

Beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, mahkûmiyet, güvenlik tedbirine hükmedilmesi, davanın reddi ve düşmesi kararı, hükümdür. ...( 7) Aynı fiil nedeniyle, aynı sanık için önceden verilmiş bir hüküm veya açılmış bir dava varsa davanın reddine karar verilir. " şeklinde düzenlenmiştir. 2. İnceleme konusu dava dosyasının değerlendirilmesinde; sanığın mağdurlara bıçak salladığı, bıçağı mağdurlara tutup hepinizi teker teker doğrayacağım diyerek tehdit ettiği iddiasıyla ...

Cumhuriyet Başsavcılığının, 15.01.2009 tarihli ve 2009/211 Soruşturma, 2009/159 Esas, 2009/71 İddianame numaralı evrakı ile düzenlenen iddianamede silahla tehdit ve kasten yaralamaya teşebbüs suçlarından cezalandırılmasına karar verilmesi talep edilmiş, 11.11.2009 tarihli karar ile Mahkemece sanığın anılan suçlardan mahkûmiyetine karar verilmiştir. 3. Kararın sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay

4. Ceza Dairesinin, 15.04.2013 tarihli ve 2011/13342 Esas, 2013/11419 Karar sayılı kararı ile silahla tehdit suçundan kurulan hükmün onanmasına, kasten yaralamaya teşebbüs suçundan kurulan hükmün sanığın eyleminin bütünüyle silahlı tehdit suçunu oluşturduğu, bu suçtan mahkûmiyet kararı verildiği gözetilmeden ayrıca yaralama suçundan da mahkûmiyet kararı verilmesi nedeniyle bozulmasına karar verildiği belirlenmiştir.

Bozma üzerine kasten yaralamaya teşebbüs suçundan, Mahkemece eylemin tek olduğu ve sanığın önceki karar ile silahla tehdit suçundan mahkûmiyetine karar verilmiş olduğundan bahisle hüküm kurulmasına yer olmadığına karar verilmiş ise de;

bu aşamada sanığın mağdurlara yönelik eyleminin bütün hâlinde silahla tehdit suçunu oluşturduğu ve aynı eylem nedeniyle silahla tehdit suçundan önceden verilmiş bir hüküm bulunduğu anlaşılmakla, kasten yaralamaya teşebbüs suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca beraatine karar verilmesi gerektiği dikkate alınmadan davayı sonlandırıcı nitelikte bulunmayan hüküm kurulmasına yer olmadığına karar verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, 2. ...