Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2024/2812 K.2025/6288

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Şavşat Asliye Ceza Mahkemesinin 17.03.2016 tarihli ve 2014/177 Esas, 2016/40 Karar sayılı kararının, sanık tarafından temyizi üzerine, Yargıtay (Birleşen) 3. Ceza Dairesinin 22.10.2020 tarihli ve 2020/9533 Esas, 2020/14451 Karar sayılı kararı ile, "eksik inceleme ve basit yargılama usulünün değerlendirilmesinin zorunlu olması" nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

2. Basit yargılama usulünün uygulanmamasına karar verildiği, Şavşat Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.02.2023 tarihli ve 2021/66 Esas, 2023/15 Karar sayılı kararıyla, sanık hakkında kasten yaralamaya teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2, 86/3-e, 35/2, 29/1, 62/1, 53/1. maddeleri uyarınca 1 ay 18 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca cezanın 1 ay 3 gün hapis cezası olarak infazına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; cezanın haksız olduğuna, mahkumiyete yeterli delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımın doğru biçimde belirlendiği,

mağdurdan sanığa yönelen ve haksız tahrik oluşturan eylemlerin niteliği ve ulaştığı boyut dikkate alındığında belirlenen indirim oranının isabetli olduğu anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR