Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2024/3474 K.2024/6678

Dairesi'nin 11.12.2023 tarihli ve 2023/1917 Esas, 2023/2698 Karar sayılı kararı ile Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 14.06.2023 tarihli ve 2022/568 Esas, 2023/4239 Karar sayılı bozma kararına karşı verilen direnme kararının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 307. maddesine, 7165 sayılı Kanun’un 9. maddesi ile eklenen, üçüncü fıkrası ve aynı maddenin dördüncü fıkrası uyarınca doğrudan temyiz yoluna tabi olduğu belirlenmekle.

Mahkemece verilen direnme kararının. 5271 sayılı Kanun’un 286. maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1 maddesi gereği temyiz edenin direnme kararını temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Samsun Bölge Adliye Mahkemesinin 11.12.2023 tarihli ve 2023/1917 Esas, 2023/2698 Karar sayılı kararı ile Yargıtay

1. Ceza Dairesinin 14.06.2023 tarihli ve 2022/568 Esas, 2023/4239 Karar sayılı ilamı ile '' Sanık ...'ın ve tanık ...'un oluşa ilişkin anlatımlarının kendi içinde tutarlı olup birbirleri ve elde edilen maddi deliller ile uyum gösterdiği, tanık ...'un sanıklarla arasında herhangi bir husumet bulunmadığı, tüm bu irtibatın ve olay örgüsünün tesadüflerle açıklanmasının hayatın olağan akışına aykırılık teşkil edeceği, Bölge Adliye Mahkemesince yapılan duruşmalı incelemede;

yerel mahkemenin kararındaki gerekçeler karşılanmadan ve başka delil elde edilmeden aynı delillere dayanan farklı gerekçeyle sanıklar hakkında maktule yönelik kasten öldürme suçundan mahkumiyet kararı yerine yanılgılı değerlendirme ile beraat kararı verilmesi nedenlerini içeren bozma ilamına direnilerek sanıklar hakkında Samsun Bölge Adliye Mahkemesi

1. Ceza Dairesinin 11.12.2023 tarihli ve 2023/1917 Esas, 2023/2698 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi gereği ayrı ayrı beraatlerine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Bölge Adli Mahkemesi Cumhuriyet Savcısının Temyiz Sebepleri Özetle. Sanıkların eylemleri sabit olduğundan mahkûmiyetlerine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Elde edilen maddi deliller ile sanıklar ile arasında önceye dayalı husumet bulunmayan tanık ... ve sanık ...'ın ikrara yönelik beyanlarının örtüştüğü, olayın seyri ve gelişimi gözetildiğinde tüm bu irtibatın ve olay beyanları ile örgüsünün tesadüflerle açıklanmasının hayatın olağan akışına aykırılık teşkil edeceği, Bölge Adliye Mahkemesince yapılan duruşmalı incelemede; sanıklar hakkında maktule yönelik kasten öldürme suçundan mahkumiyet kararı yerine beraate yönelik direnme kararı verilmesi yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle; direnme kararı yerinde görülmediğinden Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 14.06.2023 tarihli ve 2022/568 Esas, 2023/4239 Karar sayılı bozma kararının, oy çokluğuyla DÜZELTİLMESİNE YER OLMADIĞINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 307/4. maddesi gereğince direnme kararını incelemek üzere Yargıtay Ceza Genel Kuruluna GÖNDERİLMESİNE, 16.10.2024 tarihinde karar verildi.

KARŞIOY İnceleme konusu yapılan kararda hukuki uyuşmazlık konusu olan husus, sübuta dayanak olan delillerde eksiklik bulunup bulunmadığı noktasıdır. Yerel Şebinkarahisar Ağır Ceza Mahkemesi 2013/4 Esas ve 2017/49 Kararı ile sanıklar ..., ..., ... ve ... haklarında maktul ...'e yönelik eylemleri nedeniyle TCK'nin 37 nci maddesi uyarınca adam öldürme suçundan mahkumiyet kararı vermiştir. Samsun Bölge Adliye Mahkemesi

1. Ceza Dairesi ise CMK'nin 223/1-e bendi uyarına tüm sanıkların beraatine karar vermiştir. Daire oy çokluğu ile Bölge Adliye Mahkemesi kararını mahkumiyet yönünde bozmuştur. Mevcut davada yerel mahkeme, sanıklar hakkında mahkumiyet kararı verirken şu ana kritere dayanmıştır.

1-) Asli fail ...'nin itirafları 2-) Araç içindeki bulgular 3-) Sanık ... telefonu ile maktulün babası ...'in olay gecesi (..ki olay gecesi kavramı ceset bulunmadığından net değildir) telefon irtibatı ve maktulün bu telefon üzerinden babası ile konuşması 4-) Tanık ... beyanları, Ne var ki, bu deliller sanıkların suç ile mutlak illiyetini kurmaktan yoksundur.

Şöyle ki: A) Sanık ... 02.12.2011'de kollukta, 03.12.2011'de savcılıkta olayı benzer şekilde anlatmıştır. ...de, ...'un kendisine silah ve eldiven vermesi ile açık camdan araç içindeki maktule ateş ettiğini söylemiştir. Ardından bu sanık bu ifadelerinden vazgeçmiştir.

Sanığın beyanlarında kendi içinde de çelişki zaten vardır. a) Sanık cesedi gömdükleri yeri söylemiş ve göstermiştir ama buradan sadece hayvan kemikleri bulunmuştur. b) Sanık ilk beyanında maktulü vurduktan sonra tuvalete gittiğini dönünce, maktulleri diğer sanıklar tarafından muşambaya sarılıp aracın bagajına konulduğunu, ertesi günkü beyanında tuvaletten dönünce maktulün nerede olduğunu görmediğini söylemiştir. c) İlk gün beyanında 1 kafasına, 2 göğsüne ateş ettiğini söylemiş, ertesi gün 1 başına 1 göğsüne ateş ettiğini 3. merminin aracın sacını delip çıktığını anlatmıştır.

B) Sanık ... beyanına göre maktul aracın sol arka koltuğunda otururken öldürülmüş ve tavana kan sıçramıştır. Araç üzerinde yapılan inceleme ve alınan numuneler sonucunda: Adli Tıp Kurumunun 10.05.2012 tarihli raporuna göre, otodan alınan hiç parçada kan yoktur. Sanığın, lamünale tepki veren kabanında da kan yoktur. Araçtan ve sanık ...'ın kabanından elde edilen hiçbir DNA maktule AİT DEĞİLDİR.

C) Maktulün babası ...'in ... telefonu üzerinden maktul ile görüşmesi, ZAMAN ve KAPSAM olarak sanık ... beyanı ile uyumludur. Bu verilerle sadece tanık ...'ın olay gecesi maktulü gördüğü yolundaki beyanı maktul ile beraber son görülenlerin sanık sıfatı olmasına ve mahkumiyetine yetmeyecektir. Kaldı ki, ortada ceset yoktur. Ölüm zamanı belli değildir.

Bu gerekçelerle sanıkların beraati yolundaki Bölge Adliye Mahkemesi Dairesinin direnme kararının yerinde olduğunu düşündüğümden sayın çoğunluğa iştirak etmiyorum.