Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2024/3508 K.2024/5991

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı ve 307/3. maddesi gereğince bozma üzerine verilen kararın Yargıtay tarafından incelenmesi gerektiği yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul 18. Ağır Ceza Mahkemesinin, 01.07.2020 tarihli ve 2019/46 Esas, 2020/157 Karar sayılı kararı ile kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 22.03.2021 tarihli ve 2021/3 Esas, 2021/377 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiş, bu kararın sanık müdafileri tarafından temyizi üzerine Yargıtay

1. Ceza Dairesinin, 19.01.2022 tarihli ve 2021/11132 Esas, 2022/339 Karar sayılı ilâmı ile sanığın eylemine bağlı olarak ortaya çıkan kastı kasten öldürmeye yönelik olduğu halde, suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde kasten yaralama suçundan hüküm kurulması nedeniyle bozulmasına, 5271 sayılı Kanun'un 307/5. maddesi uyarınca sanığın ceza miktarı bakımından kazanılmış hakkının dikkate alınmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

2. İstanbul

18. Ağır Ceza Mahkemesinin, 27.12.2022 tarihli ve 2022/93 Esas, 2022/450 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 81/1, 35/2, 29/1, 62/1. maddeleri uyarınca 9 yıl 4 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, kazanılmış hakkı gereği sanığın neticeten 6 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 5237 sayılı Kanun'un 53/1. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına karar verilerek dava dosyası, 5271 sayılı Kanun'un 307/3. maddesi uyarınca doğrudan temyiz merciine gönderilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanığın öldürme kastının bulunmadığına ve meşru savunma hükümleri uygulanarak sanığın atılı suçtan beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Teşebbüs nedeniyle 9 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası öngören 5237 sayılı Kanun'un 35/2. maddesi ile yapılan uygulama sırasında, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığına göre alt ve üst sınır arasında makul bir ceza tayini yerine, yazılı şekilde en üst sınır olan 15 yıl hapis cezasına hükmedilmesi, hukuka aykırı bulunmuş ise de netice cezanın sanığın kazanılmış hakkı gereği 6 yıl 9 ay hapis cezası olarak belirlenmesi nedeniyle bu husus sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

2.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından kasten gerçekleştirildiğinin saptandığı, hükme esas alınan adli raporların yeterli olduğu, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği ve meşru savunma koşullarının gerçekleşmediği anlaşıldığından,

ileri sürülen temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde eleştiri ve düzeltme nedenleri dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3.Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 03.04.2018 tarihli ve 2017/853 Esas, 2018/135 Karar sayılı ilâmı ile 09.02.2016 tarihli ve 2014/71 Esas, 2016/42 Karar sayılı ilâmı gözetildiğinde; aleyhe temyiz olmaması nedeniyle 5271 sayılı Kanun'un 307/5. maddesi uyarınca sanık lehine kazanılmış hak oluştuğu görülmekle, son hükümde verilen cezanın ilk hükümde tayin edilen ceza üzerinden infazına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, ilk hükümde tayin edilen hapis cezasının netice ceza şeklinde hükmedilmesi ve kazanılmış hak nedeniyle uygulama yapılırken uygulanan kanun ve maddesinin 5271 sayılı Kanun'un 307/5. maddesi olarak hükümde gösterilmemesi,

hukuka aykırı bulunmuş ise de söz konusu hukuka aykırılıklar Yargıtay tarafından giderilmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde (3) numaralı paragrafta açıklanan nedenlerle sanık ve müdafiinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden İstanbul

18. Ağır Ceza Mahkemesinin, 27.12.2022 tarihli ve 2022/93 Esas, 2022/450 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303/1. maddesi gereği hüküm fıkrasının kazanılmış hak uygulanmasına ilişkin (5) numaralı paragrafı çıkartılıp, yerine "5271 sayılı Kanun'un 307/5. maddesi uyarınca kazanılmış hak nedeniyle sanık hakkında hükmedilen 9 yıl 4 ay 15 gün hapis cezasının 6 YIL 9 AY HAPİS CEZASI ÜZERİNDEN İNFAZINA," şeklindeki paragrafın eklenmesi suretiyle Tebliğname’ye kısmen uygun olarak,