KÜNYE
1. Ceza Dairesi 2024/4045 E., 2024/7645 K.
- Karar tarihi
- 21 Kasım 2024
- Konu
- Ceza Hukuku
- Mahkemesi
- Ceza Dairesi
- Sayısı
- 2022/888 E., 2024/595 K
- Suç
- Neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama
- Hüküm
- İstinaf başvurularının esastan reddi kararı
- Tebliğname görüşü
- Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 10.03.2009 tarihli ve 2009/2-43 Esas, 2009/56 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere suç vasfına yönelik aleyhe temyiz edildiğinden temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1. Türkiye Cumhuriyeti Anayasa Mahkemesinin, 28.11.2019 tarihli ihlal kararı üzerine yeniden yapılan yargılama sonunda
Karar Detayı
600 kelime·3 dk okuma·3 bölüm
Adana 10. Ağır Ceza Mahkemesinin, 13.01.2022 tarihli ve 2019/496 Esas, 2022/4 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86/1, 86/3-d, 87/1-d, 29/1, 62/1, 53/1. maddeleri uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, 2. Adana Bölge Adliye Mahkemesi
13. Ceza Dairesinin, 15.03.2024 tarihli ve 2022/888 Esas, 2024/595 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik Cumhuriyet savcısı (aleyhe), katılan vekili ve sanık müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine, Karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri özetle; sanığın işkence suçundan 5237 sayılı Kanun'un 95/3. maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.
III. GEREKÇE
Olay günü alkollü olan katılanın yaşadığı apartmanda bağırarak etrafına küfretmesi, eşine ve eşyalara zarar vermesi nedeniyle apartmanda yaşayan diğer kişiler tarafından kolluk görevlilerine haber verilmesi üzerine polis memuru olan sanığın olaya müdahale etmek amacıyla suç mahalline geldiği, katılanın önce apartman içerisinde sanığa küfrettiği ve direndiği, katılan ile sanık arasında yaşanan arbedede katılanın sanığın boğazını sıkarak basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaraladığı, diğer polis memuru tanık ...'ın ise biber gazı sıkarak katılanı etkisiz hale getirilebildiği,
akabinde sanık ve tanık polis memurlarınca katılanın kollarından tutularak asansörle aşağıya indirildiği, apartman önünde katılanın arkası dönük olan sanığa elindeki cisimle saldırmaya çalıştığı ancak sanığın geri çekilmesi ile katılanın yere düştüğü, bu esnada sanığın yerdeki katılanın göğsüne tekme atarak katılanı yaşamını tehlikeye sokan bir duruma ve hayat fonksiyonlarını orta (3) derecede etkileyecek nitelikte kemik kırığına neden olacak şekilde yaraladığı anlaşılan olayda.
5237 sayılı Kanun'un 94/1. maddesine göre işkence suçunun, kamu görevlisi tarafından insan onuruyla bağdaşmayacak surette kişinin bedensel veya ruhsal yönden acı çekmesine, algılama veya irade yeteneğinin etkilenmesine ya da aşağılanmasına yol açacak davranışlarla işlenebildiği,
kamu görevlisinin söz konusu davranışlarının ancak belli bir süreç içerisinde sistematik olarak gerçekleştirilmesi hâlinde işkence suçunun oluşacağı, somut olayda sanığın fiillerinin belli bir süreç içerisinde sistematik olarak gerçekleştirilmemesi nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 95/3. maddesinde düzenlenen neticesi sebebiyle ağırlaşmış işkence suçunun unsurlarının oluşmadığı, eylemine uyan suç vasfının neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama olarak belirlenmesinde isabetsizlik görülmediğinden,
Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının suç vasfına ilişkin aleyhe temyiz sebebi ile sınırlı yapılan incelemede hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.
IV. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Adana Bölge Adliye Mahkemesi
13. Ceza Dairesinin, 15.03.2024 tarihli ve 2022/888 Esas, 2024/595 Karar sayılı kararında, Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısınca ileri sürülen suç vasfına yönelik aleyhe temyiz istemi yerinde görülmediğinden, Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Adana