Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2024/6006 K.2025/8565

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1 ve 307/3. maddeleri uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Konya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 10.11.2022 tarihli ve 2022/2421 Esas, 2022/2539 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan vekili ile sanık müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca düzeltilerek esastan reddine ilişkin kararının katılan vekili ve sanık müdafii tarafından temyizi üzerine, Yargıtay

1. Ceza Dairesinin, 13.02.2024 tarihli ve 2023/1094 Esas, 2024/920 Karar sayılı kararı ile teşebbüsün derecesi yönünden bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

2. Seydişehir Ağır Ceza Mahkemesinin, 06.06.2024 tarihli ve 2024/187 Esas, 2024/260 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında katılana karşı kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 35, 53. maddeleri uyarınca 13... ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilerek dava dosyası, 5271 sayılı Kanun'un 307/3. maddesi uyarınca doğrudan temyiz merciine gönderilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan vekilinin temyiz sebepleri özetle; sanığın üst hadden cezalandırılması ve eylemin tasarlayarak, canavarca hisle veya eziyet çektirerek kasten öldürmeye teşebbüs suçu olarak kabul edilmesi gerektiğine ilişkindir.

2. Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; eylemin kasten öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturmayacağına, kasten yaralama suçunun değerlendirilmesi gerektiğine, üst sınırdan ceza verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna, eksik araştırma ve inceleme bulunduğuna, gönüllü vazgeçme, haksız tahrik ve takdiri indirim hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, dosya tekemmül ettirilerek karar verildiğinden eksik incelemenin bulunmadığı, hükme esas alınan adli raporların yeterli olduğu, eylemin sanık tarafından öldürme kastı ile gerçekleştirildiğinin saptandığı,

olayın gerçekleşme şekli, suçta kullanılan aletin nitelik ve elverişliliği, hedef alınan vücut bölgeleri ve yaralanmanın boyutu nazara alındığında eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, suçun tasarlanarak, canavarca hisle ve eziyet çektirerek işlendiğine dair delil bulunmadığı, gönüllü vazgeçme ve haksız tahrik hükümlerinin uygulanma koşullarının oluşmadığı, takdiri indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında yasal, yeterli ve yerinde gerekçelerle uygulanmamasına karar verildiği,

yargılama sonucunda oluşan kanaat ve takdire göre ceza yaptırımının yasal bağlamda ve gerekçeleri gösterilerek belirlendiği anlaşılmakla, hükümde düzeltme nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır. 2. Sanığın adli sicil kaydında bulunan, 16.01.2018 tarihinde kesinleşip 16.09.2019 tarihinde yerine getirilen Beyşehir

1. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.11.2017 tarihli ve 2017/282 Esas, 2017/829 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 106/2-a maddesi uyarınca verilen 1 yıl 8 ay erteli hapis cezasına ilişkin mahkumiyet hükmünün tekerrüre esas alınması ve sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuş ise de; bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde (2) numaralı paragrafta açıklanan nedenle katılan vekilinin temyiz istemi tekerrür hükümleri yönünden yerinde görüldüğünden Seydişehir Ağır Ceza Mahkemesinin, 06.06.2024 tarihli ve 2024/187 Esas, 2024/260 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303. maddesi gereği hüküm fıkrasının mahsus bölümüne "Beyşehir

1. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.11.2017 tarihli ve 2017/282 Esas, 2017/829 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 106/2-a. maddesi uyarınca verilen 1 yıl 8 ay erteli hapis cezasına ilişkin mahkumiyet hükmünün tekerrüre esas alınmasına, sanık hakkında hükmolunan cezanın 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına" ibaresinin eklenmesi suretiyle, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak,