Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2024/7920 K.2025/1543

İstanbul 20. Ağır Ceza Mahkemesinin, 07.10.2024 tarihli ve 2013/487 Esas, 2016/18 Karar sayılı ek kararınına yönelik yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü: İstanbul 20. Ağır Ceza Mahkemesinin, 26.01.2016 tarihli ve 2013/487 Esas, 2016/18 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten öldürme ve 6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerinin sanık müdafii ile katılan vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 26.02.2018 tarihli ve 2017/2427 Esas, 2018/802 Karar sayılı ilâmı ile onanmasına karar verilerek kesinleştiği,

hükümlünün 01.10.2024 tarihli dilekçesi ile yargılamanın yenilenmesini talep ettiği, İstanbul 20. Ağır Ceza Mahkemesinin, 07.10.2024 tarihli ve 2013/487 Esas, 2016/18 Karar sayılı ek kararı ile infazın durdurulması ve yargılamanın yenilenmesi talebinin reddine karar verildiği,

Kesinleşmiş bir hükümle ilgili olarak yargılamanın yenilenmesi talebinin hükmü veren mahkemeye verilmesi üzerine yapılması gereken ilk inceleme, talebin 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 318. maddesinde gösterilen usule uygun yapılıp yapılmadığına, aynı Kanun'un 311. ve 314. maddeleri uyarınca yargılamanın yenilenmesini gerektirecek kanuni bir neden gösterilip gösterilmediğine ve gösterilen nedeni doğrulayacak delillerin açıklanıp açıklanmadığına ilişkin olmalıdır.

Bu inceleme sonunda, talebin usule uygun olmadığı, kanuni bir neden gösterilmediği veya bunu doğrulayacak delillerin açıklanmadığı görülürse, yargılamanın yenilenmesi istemi aynı Kanun'un 319. maddesi uyarınca kabule değer görülmeyerek reddedilmelidir. Bu karar aynı Kanun'un 319/3. maddesi uyarınca itiraza tabidir.

5271 sayılı Kanun'un 319/1. maddesine göre verilen “Yargılamanın yenilenmesi talebinin reddine” ilişkin kararın aynı Kanunun 319/3. maddesine göre itiraz yoluna tabi olduğu, temyizinin mümkün olmadığı ve aynı Kanun’un 264/1. maddesinde yer verilen.