Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2025/1394 K.2025/4361

Sanık hakkında tehdit suçundan verilen "hüküm kurulmasına yer olmadığına" dair kararın 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 223/1. maddesinde sayılan hükümlerden olmadığı, temyize tabi incelenecek hüküm bulunmadığı anlaşılmıştır. Sanık hakkında kasten yaralama suçundan verilen hükmün incelenmesinde.

Sanık hakkında bozma üzerine verilen hükmün. 5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstinaf bozması üzerine verilen, Nevşehir

1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 07.02.2019 tarihli ve 2018/346 Esas, 2019/63 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında mağdura karşı nitelikli yağma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 149/1-a, 35/2, 62/1, (5271 sayılı Kanun'un 283/1), 5237 sayılı Kanun'un 53 ve 58. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

2. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi

16. Ceza Dairesinin, 23.02.2022 tarihli ve 2020/1044 Esas, 2022/638 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafii ve Cumhuriyet savcısının (aleyhe) istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 303 ve 280/1-a maddesi uyarınca düzeltilerek (5271 sayılı Kanun'un 283/1. maddesi uyarınca kazanılmış hak nedeniyle sonuç hapis cezasının 1 yıl olarak belirlenmesi suretiyle) esastan reddine karar verilmiştir.

3. Ankara Bölge Adliyesi Mahkemesi 16. Ceza Dairesi kararının, sanık ve müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay

6. Ceza Dairesinin 01.07.2024 tarihli ve 2022/15408 Esas, 2024/8097 Karar sayılı kararı ile "Sanığın aşamalardaki savunmalarında üzerine atılı yağmaya teşebbüs suçuna yönelik suçlamayı ısrarla kabul etmediği olayda, mağdurun sanık tarafından kendisinden para istenildiğine dair iddiasının olaya tanık olan M.D. tarafından doğrulanmadığı, bu nedenle mağdur ve tanığın tekrar dinlenilerek,

sanığın mağdurdan para isteyip istemediği hususunun açıklığa kavuşturulması ve sonucuna göre sanık hakkında suç niteliğinin tespiti, mağdur ve tanık beyanları arasında çelişki oluşması halinde ise mağdur ve tanıktan hangisinin beyanının üstün tutulduğunun gerekçede tartışılarak sanığın hukuki durumunun tayini gerekirken, bu hususlar yerine getirilmeksizin sanık hakkında yağmaya teşebbüs suçundan yazılı şekilde mahkûmiyet kararı verilmesi" nedeniyle bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

4. Nevşehir 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.10.2024 tarihli ve 2024/282 Esas, 2024/326 Karar sayılı kararı ile sanığın eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 86/2. maddesinde belirtilen kasten yaralama suçu kapsamında kaldığından, 5237 sayılı Kanun’un 73 ve 5271 sayılı Kanun'un 223/8. maddeleri uyarınca şikayet yokluğu nedeniyle kamu davasının düşmesine karar verilerek dava dosyası 5271 sayılı Kanun'un 307/3. maddesi uyarınca doğrudan temyiz merciine gönderilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle, beraat kararı verilmesi gerektiğine, vekalet ücretine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, hükme esas alınan adli raporların yeterli olduğu,

eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği ve şikayet yokluğu nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 73/4 ve 5271 sayılı Kanun'un 223/8. maddeleri uyarınca kamu davasının düşmesi karar verilmesinin yerinde olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgarî Ücret Tarifesinin 14/4. maddesindeki "Beraat eden ve kendisini vekil ile temsil ettiren sanık yararına Hazine aleyhine maktu avukatlık ücretine hükmedilir." şeklindeki hükmü karşısında sanık lehine vekalet ücretine takdir edilmemesi hususunun isabetli olduğu anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Nevşehir

1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.10.2024 tarihli ve 2024/282 Esas, 2024/326 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/4. maddesi uyarınca Nevşehir