Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2025/276 K.2025/4325

Daha önce Yargıtay incelemesinden geçen dosyalara ilişkin temyiz süresinin 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca uygulanmakta olan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 310. maddesine göre bir hafta olduğu gözetilmeksizin, hüküm fıkrasında temyiz süresinin 15 gün olarak belirtilmesi suretiyle sanık müdafiinin yanıltıldığı anlaşıldığından, temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilmiştir.

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun'un 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sivaslı Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.02.2016 tarihli kararının Yargıtay (Birleşen) 3. Ceza Dairesinin, 10.11.2020 tarihli ve 2020/11191 Esas, 2020/15972 Karar sayılı kararı ile bozulması üzerine verilen Sivaslı Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.04.2021 tarihli ve 2020/583 Esas, 2021/202 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine, Yargıtay

1. Ceza Dairesinin, 20.03.2023 tarihli ve 2022/10128 Esas, 2023/1163 Karar sayılı ilâmı ile özetle; yaralanmalarının niteliğine ilişkin dosya içerisinde bulunan raporların çelişkili hususlar içermesi ve yetersiz olmaları karşısında; raporlar arasındaki çelişkilerin giderilmesi için, mağdura ait tüm tedavi evrakları, dosya ile birlikte Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas kuruluna gönderilerek rapor alınması ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği düşünülmeden, yetersiz raporlara dayanılarak eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Sivaslı Asliye Ceza Mahkemesinin 24.02.2016 tarihli ve 2015/375 Esas, 2016/112 Karar sayılı kararı ile sanığın, sabıkasına konu Sivaslı Asliye Ceza Mahkemesinin 07.10.2010 tarihli ve 2010/61 Esas, 2010/144 Karar sayılı ilamı ile kesinleşmiş 6000 Türk Lirası para cezası nedeniyle mükerrir sayılmasına karar verildiği, Mahkemece, Yargıtay (Kapatılan)

3. Ceza Dairesinin, 10.11.2020 tarihli ve 2020/11191 Esas, 2020/15972 Karar sayılı bozma ilamına uyularak Sivaslı Sulh Ceza Mahkemesinin 01.04.2021 tarihli ve 2020/583 Esas, 2021/202 Karar sayılı kararında güncel sabıka kaydında görünmeyen ancak dosya arasında bulunan sabıka kaydında mevcut daha ağır mahkumiyet hükmünü içerir Sivaslı Sulh Ceza Mahkemesinin 19.04.2007 tarihli ve 2006/150 Esas 2007/54 Karar sayılı ilamının tekerrüre esas alındığı,

Hukukî Süreç başlığı altında (2) numaralı paragrafta bilgilerine yer verilen Yargıtay bozma ilâmında da 1412 sayılı Kanun'un 326. maddesi kapsamında sanığın tekerrüre esas ceza miktarı yönünden kazanılmış hakkının nazara alınması husunun belirtilmesine karşın; tekerrüre esas ceza miktarı yönünden kazanılmış hakkın dikkate alınmaması nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

2. Sivaslı Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.02.2024 tarihli ve 2023/312 Esas, 2024/40 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86/2, 86/3-e, 62, 53, 58. maddeleri uyarınca 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; temel cezanın teşdiden verilmesinin hukuka aykırı olduğuna, haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, hükme esas alınan adlî raporun yeterli olduğu, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği,

yargılama sonucunda oluşan kanaat ve takdire göre ceza yaptırımının yasal bağlamda ve gerekçesi gösterilerek belirlendiği, bu itibarla belirlenen temel ceza miktarında isabetsizlik bulunmadığı, mağdurdan sanığa yönelen ve haksız tahrik oluşturan söz veya eylem bulunmadığı anlaşıldığından, hükümde düzeltme nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Sanığın güncel sabıka kaydında görünmeyen ancak dosya arasında bulunan sabıka kaydında görünen daha ağır mahkûmiyet hükmünü içerir Sivaslı Sulh Ceza Mahkemesinin 19.04.2007 tarihli ve 2006/150 Esas, 2007/54 Karar sayılı ilâmının tekerrüre esas alınması gerekirken daha hafif mahkumiyet hükmünü içerir Sivaslı Asliye Ceza Mahkemesinin 07.10.2010 tarihli ve 2010/61 Esas, 2010/144 Karar sayılı ilâmının tekerrüre esas alınması hukuka aykırı ise de söz konusu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe başlığı altında açıklanan nedenle Sivaslı Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.02.2024 tarihli ve 2023/312 Esas, 2024/40 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereği hüküm fıkrasında yer alan 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesinin uygulandığı paragrafın hükümden çıkartılması ve yerine "Sanığın, tekerrüre esas mahkûmiyetlerinden en ağır cezayı içeren Sivaslı Sulh Ceza Mahkemesinin 19.04.2007 tarihli ve 2006/150 Esas,

2007/54 Karar sayılı 6 ay 7 gün hapis cezasına ilişkin mahkûmiyetinin tekerrüre esas alınmasına, sanık hakkında hükmolunan cezanın 5237 sayılı Kanun'un 58/6 ve 58/7. maddeleri uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına,

1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.06.2011 tarihli ve 2011/2-60 Esas, 2011/126 Karar sayılı kararında ayrıntıları belirtildiği üzere, 5275 sayılı Kanun'un 108/2. maddesi uyarınca mükerrir olan sanık hakkında koşullu salıverilme süresine eklenecek miktarın Sivaslı Asliye Ceza Mahkemesinin 07.10.2010 tarihli ve 2010/61 Esas, 2010/144 Karar sayılı 6000 TL adlî para cezasına ilişkin mahkûmiyetinin esas alınarak belirlenmesine" cümlesinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğname’ye kısmen aykırı olarak,