Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2025/2926 K.2025/8957

Silivri Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ...'ın, sevke, nakle veya bunlarla ilgili olarak alınacak tedbirlere karşı çıkmak eylemlerinden dolayı 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un 43/2-c ve 48/2. maddeleri uyarınca 7 gün hücreye koyma disiplin cezası ile,

hükümlüler ... ve ...'un ise 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un 43/2-c maddesi uyarınca 3 ay ziyaretçi kabulünden yoksun bırakma disiplin cezası ile cezalandırılmalarına dair anılan Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü Disiplin Kurulu Başkanlığının 09.11.2018 tarihli ve 2018/1223 sayılı kararına karşı hükümlüler tarafından yapılan şikâyetlerin reddi ile disiplin kurulu kararının onaylanmasına ilişkin Silivri 2. İnfaz Hâkimliğinin 06.02.2019 tarihli ve 2018/7241 Esas, 2019/761 Karar sayılı kararına karşı hükümlüler ...,

... ve ... tarafından yapılan itirazların reddine dair mercii Silivri Ağır Ceza Mahkemesinin 26.03.2019 tarihli ve 2019/1045 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 21.04.2025 tarihli ve 94660652-105-34-19561-2024-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 06.05.2025 tarihli ve 2025/54919 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü;

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 06.05.2025 tarihli ve 2025/54919 sayılı kanun yararına bozma isteminin; "Silivri Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü Disiplin Kurulu Başkanlığının 09.11.2018 tarihli ve 2018/1223 sayılı kararının onaylanmasına dair Silivri 2. İnfaz Hâkimliğinin 06.02.2019 tarihli ve 2018/7241 Esas, 2019/761 Karar sayılı kararının hükümlüler ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ...'e tebliğ edilmediği anlaşılmakla, hükümlülere yapılacak tebliğ işlemlerinin mahallinde giderilebilecek eksiklik olduğu gözetilerek yapılan incelemede;

Dosya kapsamına göre, 04.10.2018 günü İstanbul 28. Ağır Ceza Mahkemesinde görülen duruşmaya ara verilmesi üzerine hükümlülerin görevli personel tarafından nezarethaneler bölgesine alınmak istendikleri ancak hükümlülerin reddetmesi nedeniyle görevliler ile hükümlüler arasında arbede yaşandığı ve hükümlülerin sevk ve nakil tedbirlerine uymayarak saldırgan tavırlar sergilemeleri nedeniyle hükümlüler hakkında disiplin cezaları uygulanmış ise de;

söz konusu eylemin, 15.04.2020 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 23. maddesi ile 5275 sayılı Kanun'un 37. maddesine, "Hükümlünün duruşma, sağlık, eğitim ve çalışma gibi nedenlerle geçici olarak kurum dışında bulunduğu yerler de bu fıkranın uygulanması bakımından kurum olarak kabul edilir" şeklinde eklenen düzenlemeden önce 04.10.2018 tarihinde gerçekleştiği anlaşılmakla,

Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 27.04.2023 tarihli ve 2023/3257 Esas, 2023/2436 Karar sayılı ilamında, ''...eylemlerin gerçekleştirildiği tarih itibariyle eylemlerin gerçekleştirildiği ring aracı ile adliye nezarethanesinin ceza infaz kurumu niteliğinde olmadığı,

bu durumda hükümlü hakkında belirtilen kanun maddeleri uyarınca disiplin cezası verilemeyeceği ve bu yönden itirazın kabulü gerektiği gözetilmeksizin itiraz merciince itirazın reddine dair verilen karar Kanun’a aykırı olup, kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür...'' şeklindeki, Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 03.07.2017 tarihli ve 2017/1460 Esas, 2017/2495 Karar sayılı ilâmında yer alan, "...mahkûm kabul birimine getirildiği esnada jandarma devriyesine hakaret etme eyleminin kurumda gerçekleşmemiş bulunduğu,

hücreye koyma disiplin cezasını gerektiren eylemlerden olmadığı gözetilmeden..." şeklindeki ve Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 07.04.2014 tarihli ve 2014/2918 Esas, 2014/2406 Karar sayılı ilamında, "..somut olayda; hükümlüden cep telefonu ele geçirilen hastane odasının ceza infaz kurumu niteliğinde olmadığı,

bu durumda hükümlü hakkında belirtilen kanun maddesi uyarınca disiplin cezası verilemeyeceğinden..." şeklinde yer alan açıklamalar göz önüne alındığında, hükümlülerin eylemlerini gerçekleştirdiği mahkeme salonu ve adliye binasının ceza infaz kurumu niteliğinde olmaması karşısında, hükümlüler hakkında 5275 sayılı Kanun'un anılan maddeleri uyarınca disiplin cezası verilemeyeceği gözetilmeksizin, yazılı şekilde karar verilmesinde, isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin, (1), (2) ve (3) üncü fıkraları; (1) Hâkim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümde hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen Adalet Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtayca bozulması istemini, yasal nedenlerini belirterek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirir. (2) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, bu nedenleri aynen yazarak karar veya hükmün bozulması istemini içeren yazısını Yargıtayın ilgili ceza dairesine verir. (3) Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar. Şeklinde düzenlenmiştir.

2. Karar tarihinden sonra 14.04.2020 tarihinde kabul edilen 15.04.2020 tarihinde Resmi Gazetede yayamlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesi ile 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 37 nci. maddesinde yapılan değişikliğe göre, hükümlünün duruşma, sağlık, eğitim ve çalışma gibi nedenlerle geçici olarak kurum dışında bulunduğu yerlerin de bu fıkranın uygulanması bakımından kurum olarak kabul edilmesi gerekmekte ise de; kanun yararına bozma, kesinleşen hükümde verildiği zaman yürürlükte bulunan usul ve maddi hukuka ilişkin hukuka aykırılıkların giderilmesi ile sınırlı olduğundan, inceleme karar tarihindeki mevzuat hükümlerine göre yapılmıştır.

3. 7242 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik öncesi düzenlemeye göre 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 37 nci maddesinin birinci fıkrasında, "hükümlü hakkında kurumda, düzenli bir yaşam sürmesi, güvenliğin vc disiplinin sağlanması bakımından kanun, tüzük, yönetmelikler ile idarenin uyulması emrettiği veya gerekli kıldığı davranış ve tutumları, kusurlu olarak ihlal ettiğinde eylemin niteliği ile ağırlık derecesine göre kanunda öngörülen disiplin cezaları uygulanır” denilmekte olup, madde de açıkça kurumda ibaresi kullanıldığı için hükümlü ve tutukluların ceza infaz kurumu dışında duruşmaya götürülürken,

tedavi veya muayene için hastaneye götürülürken veya hastane de tedavi olunurken veya ceza infaz kurumları arasında nakilleri sırasında işledikleri eylemlere disiplin cezası verilemeyeceği anlaşılmaktadır.

4. Ceza infaz kurumu dışındaki eylemlerin ceza infaz kurumunda disiplin ve düzeni bozduğu kabul edilerek disiplin cezası verilmesi mümkün değil ise de ceza infaz kurumu dışında hükümlü yada tutukluların gerçekleştirdiği eylemler suç teşkil ediyor ve adli soruşturmayı gerektiriyorsa, adli soruşturma yapılmasına engel bir durum bulunmamaktadır.

5. Bu açıklamalara göre somut olay değerlendirildiğinde, hükümlüler hakkında 04.10.2018 tarihinde Adliye binasında Ağır Ceza Mahkemesinde görülen duruşmaya ara verilmesi üzerine, hükümlülerin nezarethaneler bölgesine alınmak istendiği ancak hükümlülerin reddettikleri, görevli personel ile aralarında arbede yaşandığı, bu olay ile ilgili görevli personel tarafından tutulan tutanak nedeniyle, hükümlüler hakkında başlatılan disiplin soruşturması sonucunda disiplin cezası ile cezalandırılmalarına karar verildiği anlaşılmaktadır.

6. 5275 sayılı Kanun’un 37 nci maddesinin birinci fıkrasında disiplin cezalarının amacının kurumda düzenli bir yaşamın sürdürülmesi, güvenliğin ve disiplinin sağlanması olduğunun bildirildiği, eylemlerin gerçekleştirildiği tarih itibariyle eylemlerin gerçekleştirildiği mahkeme duruşma salonu ile adliye nezarethanesinin ceza infaz kurumu niteliğinde olmadığı, bu durumda hükümlüler hakkında belirtilen kanun maddeleri uyarınca disiplin cezası verilemeyeceği ve bu yönden yapılan şikayet ve itirazların kabulü gerektiği gözetilmeksizin, şikayetin reddine dair İnfaz hakimliğince verilen karar ve bu karara karşı yapılan itiraz üzerine itiraz merciince verilen itiraz reddine dair karar Kanun’a aykırı olup, kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Silivri 2. İnfaz Hâkimliğince verilen 06.02.2019 tarihli ve 2018/7241 Esas, 2019/761 Karar sayılı karar ile Silivri Ağır Ceza Mahkemesince verilen 26.03.2019 tarihli ve 2019/1045 değişik iş sayılı kararın 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,