Yargıtay 1. Ceza Dairesi — Kasten Öldürme Kararı (E.2025/3132 K.2026/1315)

Kanun'un 286/1. maddesi uyarınca ve İlk derece mahkemesince sanık hakkında verilen beraat hükmünün Ankara Bölge Adliye Mahkemesi

16. Ceza Dairesi tarafından mahkumiyete çevrilmesi nedeniyle, 28.02.2019 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun ile yeniden düzenlenen 5271 sayılı Kanun'un 286/2-d maddesi uyarınca, ilk defa bölge adliye mahkemesince mahkumiyet kararı verildiğinden kararın temyiz kanun yoluna tabi olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği,

298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü. I.HUKUKİ SÜREÇ 1.Avanos Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.03.2019 tarihli ve 2018/121 Esas, 2019/223 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında katılana yönelik kasten yaralama suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi gereği beraat kararı verilmiştir. 2.Ankara Bölge Adliye Mahkemesi

16. Ceza Dairesinin, 29.06.2022 tarihli ve 2019/4422 Esas, 2022/2315 Karar sayılı kararı ile sanık ... hakkında İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik katılan vekili, sanık müdafii ve Cumhuriyet savcısının (aleyhe) istinaf başvurularının kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280/1-g maddesi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280/2. maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanık hakkında katılana yönelik kasten yaralamaya teşebbüs suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 86/2, 86/3-e, 35, 29, 62, 53,

58. maddeleri uyarınca 2 ay 24 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Katılan vekilinin temyiz sebepleri özetle; kasten yaralama suçundan verilen cezanın az olduğuna, indirimsiz ve üst sınırdan ceza verilmesi gerektiğine, 2.Sanığın temyiz sebepleri özetle; suçu işlemediğine, tekerrür koşulları bulunmadığına, meşru savunma nedeniyle sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III.GEREKÇE 1.Sanığın katılandan hayvan satın aldığı ve bu nedenle katılana bir miktar borcu bulunduğu, alacağını alamadığını iddia eden katılanın olay günü sanığın evine gittiği, kapıya gelen sanık ile katılan arasında alacak verecek konusunda çıkan tartışmada sanığın üzerinde bulunan bıçakla katılanı parmağından basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaraladığı anlaşılmıştır.

2.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eksik inceleme bulunmadığı, mahkemece yasal ve yerinde gerekçe gösterilerek uygulanan haksız tahrikin dosya ve deliller ile uyumlu olduğu,

takdiri indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmasına karar verildiği anlaşıldığından, sanığın ve katılan vekilinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde bozma nedeni dışında hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3.Sanığın üzerinde bulunan bıçağı katılana salladığı ve parmağından basit tıbbı müdahale ile giderilebilir şekilde yaraladığına dair anlatımlar ve beyanlar ile uyumlu doktor raporu içeriğine göre, sanığın eylemi sonucu katılanın bıçakla basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralandığı, sanığın tamamlanmış kasten yaralama (5237 sayılı Kanun'un 86/2, 86/3-e) suçundan cezalandırılması gerektiği gözetilmeden, somut olayda koşulları bulunmayan teşebbüs hükümlerinin uygulanması ile eksik ceza tayini hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

1.Sanık hakkında hakaret suçundan verilen hüküm yönünden. 5271 sayılı Kanun'un 286/2-d maddesinin ilgili bölümünde yer verilen; “…ilk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adlî para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, aynı Kanun’un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, katılan vekili ile sanığın temyiz istemlerinin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye aykırı olarak,

oy birliğiyle REDDİNE, 2.Sanık hakkında kasten yaralamaya teşebbüs suçundan verilen mahkumiyet hükmü yönünden. Gerekçe bölümünde yer alan (3) numaralı paragrafta açıklanan "uygulama alanı bulunmadığı halde teşebbüs hükümlerinin uygulanması" nedeniyle katılan vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Ankara Bölge Adliye Mahkemesi