Yargıtay 1. Ceza Dairesi — Kasten Öldürme Kararı (E.2025/3385 K.2025/7365)

Sanık hakkında bozma üzerine verilen hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, aynı Kanun'un 291/1. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

1412 sayılı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Elbistan 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.06.2015 tarihli ve 2013/634 Esas, 2015/650 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan verilen mahkûmiyet hükmünün sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Birleşen)

3. Ceza Dairesi'nin 22.05.2019 tarihli ve 2019/2802 Esas, 2019/11211 Karar sayılı kararı ile özetle mağdurdaki her bir yaranın niteliği ve yaraların ayrı ayrı hayati tehlikeye neden olup olmadığı hususlarında ayrıntılı rapor alınarak, sonucuna göre suç vasfının belirlenmesi için Ağır Ceza Mahkemesine görevsizlik kararı verilebileceği gözetilmeden, eksik inceleme ve yetersiz rapora dayanılarak hüküm kurulması, kabule göre de; temel cezaya hükmedilirken, orantılılık ilkesi gereğince, hakkaniyete uygun ve sonuca etkili olacak şekilde alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi,

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 87/1-son maddesinin uygulanması suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 226. maddesine aykırı davranılması, hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

2. Bozma üzerine verilen Elbistan Ağır Ceza Mahkemesinin, 26.02.2025 tarihli ve 2024/443 Esas, 2025/117 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan 5237 sayılı Kanun'un 86/1, 86/3-e, 87/1-d, 62/1, 53/1. maddeleri uyarınca 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, 1412 sayılı Kanun'un 307/5. maddesi uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; mahkumiyete yeter her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil olmadığından sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine, meşru savunmaya veya meşru savunmada sınırın aşılmasına, haksız tahrik ve diğer lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1.Sanık ile inceleme dışı mağdur ... arasında önceye dayanan bir husumet bulunması nedeniyle sanık ...'ın tanıklar ...ve .......... ile birlikte mağdur ...'ın evinin önüne geldikleri, aralarında çıkan tartışmanın kavgaya dönüştüğü, devamında sanığın yanında getirdiği av tüfeği ile mağdur ... ile inceleme dışı mağdurlar ... ve...'ı hedef almak suretiyle dört el ateş ettiği, mağdur ...'nın göğüs ve batın bölgelerine isabet eden saçma tanelerinin göğüs duvarına nafiz olarak hemopnömotoraksa ve hayati tehlike geçirmesine neden olduğu anlaşılmıştır.

2.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, eksik araştırmanın bulunmadığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, ceza miktarı nazara alındığında başkaca lehe hükümlerin uygulanma imkanı bulunmadığı anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde bozma nedenleri dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3. Sanığın öldürmeye elverişli av tüfeği ile mağdurun hayati öneme haiz göğüs ve batın bölgelerini hedef almak suretiyle dört el ateş ederek yaşamı tehlikeye sokacak nitelikte yaraladığı olayda, sanığın eylemine bağlı olarak ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu, mağdurda meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı birlikte değerlendirilerek kasten öldürmeye teşebbüs suçundan makul bir ceza ile cezalandırılması yerine, suçun niteliğinde yanılgıya düşülerek, yazılı biçimde neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan cezalandırılmasına karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

4.Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.04.2018 tarihli ve 2017/853 Esas, 2018/135 Karar sayılı ilâmı ve 09.02.2016 tarihli ve 2014/71 Esas, 2016/42 Karar sayılı ilâmı da gözetildiğinde aleyhe temyiz olmaması nedeniyle 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca sanık lehine kazanılmış hak oluştuğu görülmekle, son hükümde verilen hapis cezasının kazanılmış hak teşkil eden ceza üzerinden infazına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, uygulama yeri bulunmayan 307/5. maddesinin gösterilmesi ve kazanılmış hak teşkil eden hapis cezasının netice ceza şeklinde hükmedilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde yer alan (3) ve (4) numaralı paragraflarda açıklandığı üzere sanık müdafiinin temyiz isteği suç vasfında yanılgıya düşülmesi ve kazanılmış hakta hatalı uygulama nedenleriyle yerinde görüldüğünden Elbistan