Karar Özeti
1. Ceza Dairesi 2025/3826 E. , 2025/5315 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi SAYISI : 2025/20 E., 2025/63 K. SUÇ : Kasten yaralama TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurularının esastan reddi ile hükmün onanması Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Ka
Karar Detayı
1. Ceza Dairesi 2025/3826 E. , 2025/5315 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi SAYISI : 2025/20 E., 2025/63 K. SUÇ : Kasten yaralama TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurularının esastan reddi ile hükmün onanması Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 307/3. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ A. Trabzon 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 15.12.2023 tarihli ve 2022/424 Esas, 2023/437 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hükme yönelik katılan vekili ve sanık müdafiinin başvurusunun Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 02.02.2024 tarihli ve 2024/179 Esas, 2024/280 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiş, bu kararın, Cumhuriyet savcısı, katılan vekili ve sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 20.11.2024 tarihli ve 2024/3175 Esas, 2024/7607 Karar sayılı ilâmı ile özetle; katılanın yaralanmasının niteliği göz önünde bulundurularak sanık hakkında kasten yaralama suçundan temel ceza belirlenirken en üst hadden uygulama yapılması gerekirken yazılı şekilde eksik ceza tayini nedeniyle bozulmasına, dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir. B. Bozma üzerine Trabzon 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 21.02.2025 tarihli ve 2025/20 Esas, 2025/63 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 86/1, 86/3-e, 87/2-a, 29, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 8 yıl 5 ay 7 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ A. Katılan vekilinin temyiz sebepleri özetle; sanık hakkında nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs suçundan mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine, haksız tahrik ve takdiri indirim hükümlerinin uygulanmasının hatalı olduğuna ilişkindir. B. Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanık hakkında meşru savunma ve meşru savunmada sınırın aşılması ve hata hükümlerinin uygulanması, aksi halde haksız tahrik indiriminin üst hadden yapılması gerektiğine ilişkindir. III. GEREKÇE Bozmaya uyularak yapılan yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, hükme esas alınan adli raporların yeterli olduğu, eksik incelemenin bulunmadığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, taraflar arasında husumet bulunmaması, sanığın tek bir darbede bulunması, engel bir durum bulunmamasına rağmen eylemlerine kendiliğinden son vermesi ve olay sonrasında kolonya ve su ile katılanı ayıltmaya çalışması şeklindeki eylemleri bir bütün halinde değerlendirildiğinde kasten yaralama olarak ceza uygulaması yapılmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, tanık beyanlarına göre eylem öncesinde katılanın sanığa sürekli hakaret ediyor olması nedeniyle sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanmasının ve belirlenen indirim oranının isabetliği olduğu, meşru savunma, meşru savunmada sınırın aşılması ve hata şartlarının oluşmadığı yasal ve yeterli gerekçe ile takdiri indirim hükümlerinin uygulandığı anlaşıldığından temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır. IV. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Trabzon 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 21.02.2025 tarihli ve 2025/20 Esas, 2025/63 Karar sayılı kararında katılan vekili ve sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Hükmolunan ceza miktarı ve tutuklulukta geçirilen süre dikkate alınarak sanık müdafiinin tahliye talebinin REDDİNE, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/4. maddesi uyarınca Trabzon 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.06.2025 tarihinde karar verildi.
Özgün Analiz
Olay Özeti: Sanık, kendisine sürekli hakaret eden katılanı tek darbeyle yaralamış; olay sonrası kolonya ve suyla katılanı ayıltmaya çalışmıştır. Bozma sonrası kasten yaralamadan 8 yıl 5 ay hapse mahkum edilmiş; katılan öldürmeye teşebbüs, sanık ise meşru savunma iddiasında bulunmuştur.
Hukuki İlke: Taraflar arasında husumet bulunmaması, sanığın tek darbeyle yetinmesi, engel yokken eylemine kendiliğinden son vermesi ve mağduru ayıltmaya çalışması birlikte değerlendirildiğinde kast yaralamaya yöneliktir; olay öncesi katılanın sürekli hakareti nedeniyle haksız tahrik uygulanması ve belirlenen indirim oranı isabetlidir; meşru savunma ve sınırın aşılması koşulları oluşmamıştır. TCK m.86/1, 86/3-e, 87/2-a, 29, 62, 53.
Uygulama Sonucu: Onama (CMK m.302/1); tahliye talebi reddedilmiştir
Dava Strateji Notu: Failin tek darbeyle yetinmesi, kendiliğinden vazgeçmesi ve mağdura yardım etmesi (ayıltmaya çalışma) öldürme kastının yokluğunu; mağdurun sürekli hakareti ise haksız tahriki destekleyen güçlü olgulardır. Bu davranışsal deliller hem vasıf hem indirim yönünden savunmaya avantaj sağlar.