Karar Özeti
1. Ceza Dairesi 2025/4595 E. , 2025/7162 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2024/1674 E. 2024/1951 K. SUÇ : Kasten yaralama HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında kasten yaralama suçundan
Karar Detayı
1. Ceza Dairesi 2025/4595 E. , 2025/7162 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2024/1674 E. 2024/1951 K. SUÇ : Kasten yaralama HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 10.03.2009 tarihli ve 2009/2-43 Esas, 2009/56 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere Cumhuriyet savcısı tarafından suç vasfına yönelik aleyhe temyiz edildiğinden temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Kanun'un 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1.Adana 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 31.05.2022 tarihli ve 2022/58 Esas, 2022/190 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86/1, 86/3-e, 87/1-d, 29, 53. maddeleri uyarınca 3 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına karar verilmiştir. 2. Adana Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, 21.11.2024 tarihli ve 2024/1674 Esas, 2024/1951 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik Cumhuriyet savcısı (aleyhe), katılan ve sanık müdafiinin istinaf başvurularının, 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri özetle; sanığın öldürme kastıyla hareket ettiğinden bahisle kasten öldürmeye teşebbüs suçundan cezalandırılması gerektiğine ilişkindir. III. GEREKÇE Suç vasfı ile sınırlı olarak yapılan inceleme neticesinde, sanık ile katılan arasında öldürmeyi gerektirir husumetin bulunmaması, sanığın eylemini devam ettirme imkanı var iken kendi iradesi ile eylemi sonlandırması, sanığın olaydan sonra yardım isteyerek katılanı hastaneye götürmesi hususları birlikte değerlendirildiğinde sanığın öldürme kastı ile hareket ettiğinin şüpheli kaldığı ve 5237 sayılı Kanun'un 36. maddesindeki gönüllü vazgeçme koşullarının oluştuğu anlaşıldığından hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır. IV. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Adana Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, 21.11.2024 tarihli ve 2024/1674 Esas, 2024/1951 Karar sayılı kararının kesin nitelikte olması ve Cumhuriyet savcısının suç vasfına yönelik temyiz sebebi ile sınırlı olarak yapılan inceleme sonucunda hukuka aykırılık görülmemesi nedeniyle Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi gereği, oy birliğiyle REDDİNE, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Adana 4. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.10.2025 tarihinde karar verildi.
Özgün Analiz
Olay Özeti: Sanık kasten yaralamadan mahkum edilmiş; Cumhuriyet savcısı sanığın öldürme kastıyla hareket ettiğini ileri sürerek kasten öldürmeye teşebbüsten cezalandırılmasını istemiştir.
Hukuki İlke: Taraflar arasında öldürmeyi gerektirir husumet bulunmaması, failin eylemi sürdürme imkanı varken kendi iradesiyle sonlandırması ve yaralıyı hastaneye götürmesi halinde öldürme kastı şüpheli kalır ve TCK 36'daki gönüllü vazgeçme koşulları oluşur.
Uygulama Sonucu: Cumhuriyet savcısının suç vasfına yönelik temyiz isteminin reddi (hüküm kesin nitelikte)
Dava Strateji Notu: Failin ölüme yol açmadan eylemine kendiliğinden son vermesi ve yardım sağlaması gönüllü vazgeçmeyi (TCK 36) gündeme getirir; bu, öldürmeye teşebbüs yerine tamamlanan yaralamadan sorumluluk doğurur.