Yargıtay 1. Ceza Dairesi — Kasten Öldürme Kararı (E.2025/6164 K.2025/8503)

Sanık hakkında bozma üzerine verilen kararın. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. ve 307/3. maddeleri uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bozma üzerine Şanlıurfa 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.09.2020 tarihli ve 2018/227 Esas, 2020/349 Karar sayılı kararının, katılan vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 27.09.2022 tarihli ve 2022/3196 Esas, 2022/7366 Karar sayılı ilâmı ile özetle.

"Oluşa, katılanın aşamalardaki ifadelerine, tanıklar ..., ..., ...'ın adli ve idari soruşturma aşamasındaki beyanlarına, 31/12/2012 tarihli katılan ile tanıklar tarafından tutulan tutanak ve katılan hakkında düzenlenen aynı tarihli adli rapor içeriğine, tanık ...'ın mahkeme aşamasındaki ifadesine ve tüm dosya kapsamına göre; katılanın ...

Lisesinde okul müdürü olarak görev yaptığı, olay tarihinde aynı okulda öğretmen olarak görev yapmakta olan sanık ile katılan arasında, katılanın sürekli rapor aldığı hususunda tartışma çıktığı, çıkan tartışmanın arbedeye dönüştüğü, sanığın katılana yumruk atmaya çalıştığı, ardından katılanı itekleyip yere düşürdüğü,

alınan adli rapora göre katılanın sol el ikinci parmak orta falanksta parçalı kırık meydana getirecek ve basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek nitelikte yaralandığı olayda, CMK'nin 226. maddesi hükmü gereğince TCK’nin 86/3-c maddesinin uygulanması için ek savunma hakkı verilmesi suretiyle sanığın atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken,

tanıklar ... ve ...'ın "soruşturma aşamasında katılanın baskısı altında ifade verdikleri ve tutanağı imzaladıklarına" ilişkin sonradan değişen ve sanığı suçtan kurtarmaya yönelik beyanlarına itibar edilerek dosya kapsamı ile uyumlu olmayan gerekçeyle yazılı şekilde beraatine karar verilmesi," nedeniyle oy çokluğuyla bozulmasına karar verilmiş, Şanlıurfa

6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.06.2023 tarihli ve 2022/1008 Esas, 2023/212 Karar sayılı kararı ile; önceki hükümde direnilmesi ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan beraatine karar verilmiş, bu kararın, katılan vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 13.02.2024 tarihli ve 2023/7213 Esas, 2024/931 Karar sayılı ilâmıyla özetle.

Dairece verilen bozma kararı usul ve yasaya uygun olup yerel mahkemenin gerekçesi yerinde görülmediğinden, dosyanın itiraz konusunda karar verilmek üzere Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesine oy birliğiyle karar verilmiştir.

2. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 04.12.2024 tarihli ve 2024/1-120 Esas, 2024/382 Karar sayılı ilâmıyla özetle; sanık hakkında kasten yaralama suçundan verilen beraat hükmünün, Özel Dairece sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi gerektiğinden bahisle bozulmasının ardından Yerel Mahkemece sanığın savunması alınmadan beraat karar verildiği anlaşılan dosya kapsamında, Özel Dairenin aleyhe bozma kararına karşı sanığın beyanını almaksızın yargılamaya devam ederek hüküm kurmasının kanuna açıkça aykırı ve savunma hakkının kısıtlanması niteliğinde olduğu kabul edildiğinden diğer yönleri incelenmeksizin bozulmasına, dosyanın Şanlıurda

6. Asliye Ceza Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir. 3. Şanlıurfa 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.03.2025 tarihli ve 2025/346 Esas, 2025/429 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 66/1-e ve 67/2-a maddeleri ile 5271 sayılı Kanun'un 223/8. maddesi uyarınca kamu davasının düşmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanın temyiz sebepleri özetle; kasten yaralamaya dair delilllerin somut olduğuna, yaralanan kişinin kamu görevlisi olduğuna ve görevini ifa ederken yaralandığına, kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanığa isnat olunan 5237 sayılı Kanun'un 86/1, 86/3-c, 87/3. maddelerinde düzenlenen suç uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun'un 66/1-d maddesi uyarınca olağan zamanaşımı süresinin 15 yıl olması karşısında, sanık hakkında olağan dava zamanaşımı süresi dolmadığı halde zamanaşımı süresinin dolduğundan bahisle düşme kararı verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR