Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2025/6215 K.2025/9321

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1 ve 307/3. maddeleri uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanığın duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299/1. maddesi gereği reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Konya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 09.02.2023 tarihli ve 2023/358 Esas, 2023/339 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine ilişkin kararının sanık tarafından temyizi üzerine, Yargıtay

1. Ceza Dairesinin, 04.12.2024 tarihli ve 2023/5591 Esas, 2024/8133 Karar sayılı kararı ile fazla ceza tayini yönünden bozulmasına, dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

2. Sinanpaşa Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.04.2025 tarihli ve 2025/48 Esas, 2025/133 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında mağdura karşı neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 86/1, 86/3-a-e, 87/1-a-d, 29/1, 53/1 ve 58. maddeleri uyarınca 4 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, cezanın ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve koşullu salıvermeden yararlanmamasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri özetle; mağduru yaralama kastı ile hareket etmediğine, mahkemenin delil değerlendirmesinin hatalı olduğuna, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince üzerine atılı suçu işlediğine dair somut, her türlü şüpheden uzak, kesin delil elde edilemediğinden beraatine karar verilmesi gerektiğine, takdiri indirim hükümlerinin lehine uygulanmamasının hatalı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, delil değerlendirmesinde isabetsizlik bulunmadığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, suç vasfının neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama olarak kabulünde ve gerekçesi gösterilerek yaptırımın buna uygun olarak belirlenmesinde isabetsizlik bulunmadığı,

takdiri indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmamasına karar verildiği anlaşıldığından temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde düzeltme nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Hükümden sonra 04.06.2025 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7550 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 14. maddesi ile 5275 sayılı Kanun'un 108/3. maddesinde yer alan "...durumunda,

hükümlü koşullu salıverilmez." ibaresi "...durumunda birinci fıkradaki koşullu salıverilme süreleri uygulanır." şeklinde değiştirilmiş olup sanık lehine yapılan bu değişikliğin gözetilmesinde yasal zorunluluk bulunması karşısında sanık hakkında yazılı şekilde ikinci kez mükerrir olması sebebiyle koşullu salıverilme hükümlerinin uygulanmamasına karar verilmesi yönünden hükümde hukuka aykırı bulunmuş ise de söz konusu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünün (2) numaralı paragrafında açıklanan nedenle sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden Sinanpaşa Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.04.2025 tarihli ve 2025/48 Esas, 2025/133 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303/1. maddesi gereği hüküm fıkrasının 11. maddesinde yer alan "Sanığın ikinci kez mükerrir olduğu anlaşıldığından 5275 sayılı Kanun'un 108/3. maddesi gereğince KOŞULLU SALIVERİLMEMESİNE" ibaresinin hükümden çıkartılması suretiyle Tebliğname’ye kısmen uygun olarak,