Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2025/634 K.2026/1093

Kanun'a muhalefet; sanık ... hakkında mağdur ... ...'e karşı kasten yaralama, mağdur ...'e karşı kasten yaralamaya yardım etme, mağdur ...'a karşı neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralamaya yardım etme ve resmi belgede sahtecilik suçlarından verilen hükümler yönünden.

İlk Derece Mahkemesince sanıklar hakkında hükmolunan hapis cezalarının tür ve miktarları ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararları ile bu suçlara yönelik temyizin niteliği dikkate alındığında, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/2-a maddesi uyarınca hükümlerin temyizinin mümkün olmadığı belirlenmiştir. Sanık ... hakkında mağdur ...'e karşı kasten yaralama suçundan verilen hüküm yönünden.

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hükmolunan cezanın tür ve miktarı ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararı ile bu suça yönelik temyizin niteliği dikkate alındığında, 5271 sayılı Kanun'un 286/2-d maddesi uyarınca hükmün temyizinin mümkün olmadığı belirlenmiştir.

Vekâletnamesinde şikayetten vazgeçmeye ilişkin yetki bulunan mağdur ... vekilinin, 15.12.2015 tarihli celsede sanık ... hakkındaki şikayetinden vazgeçtiğini bildirmesi karşısında, mağdur ... vekilinin sanık ... hakkındaki hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunmadığı belirlenmiştir. Sanık ... hakkında mağdur ...'ya karşı kasten öldürmeye teşebbüs suçundan verilen hükme ilişkin sanık müdafiinin temyizi yönünden.

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın.

5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bursa 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 26.09.2019 tarihli ve 2015/305 Esas, 2019/368 Karar sayılı kararı ile sanık ... hakkında mağdur ...'ya karşı kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 35/2, 29/1, 62/1, 53/1. maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, 2. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi

1. Ceza Dairesinin, 27.05.2021 tarihli ve 2020/2456 Esas, 2021/1386 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine, Karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ... müdafiinin temyiz sebepleri özetle; delillerin değerlendirilmesinde hataya düşüldüğüne, Bölge Adliye Mahkemesi kararının gerekçesiz olduğuna, sanığın eyleminin meşru savunma kapsamında olduğuna, öldürme kastının bulunmadığına, suç vasfının kasten yaralama olarak belirlenmesi gerektiğine, alt hadden uzaklaşılarak ceza verilmesinin hukuka aykırı olduğuna, takdiri indirim ve haksız tahrik hükümlerinin üst hadden uygulanması ve yargılama giderleri ile vekalet ücretinin kamu üzerinde bırakılması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, hükme esas alınan adli raporların yeterli olduğu, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği,

yargılama sonucunda oluşan kanaat ve takdire göre ceza yaptırımının yasal bağlamda ve gerekçesi gösterilerek belirlendiği, teşebbüsün ulaştığı aşama ile meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığına göre belirlenen cezanın isabetli olduğu, sanık lehine meşru savunma koşullarının oluşmadığı,

ilk haksız eylemin kim tarafından gerçekleştirildiğinin tespit edilememesi karşısında, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 22.10.2002 tarihli ve 2002/4-238 Esas, 2002/367 Karar sayılı kararı uyarınca ve bu kararla uyumlu Ceza Dairelerinin yerleşmiş ve süreklilik gösteren kararlarında kabul edildiği üzere, sanık lehine 5237 sayılı Kanun'un 29. maddesindeki haksız tahrik hükümlerinin asgari seviyede uygulanmasında ve yargılama giderleri ile vekalet ücretinin hakkında mahkumiyet kararı verilen sanıktan tahsilinde isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından, ileri sürülen temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

A. Sanık ... hakkında mağdurlar ..., ... ... ve ...'a karşı kasten yaralama, mağdur ...'a karşı neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama ve 6136 sayılı Kanun'a muhalefet; sanık ... hakkında mağdur ... ...'e karşı kasten yaralama, mağdur ...'e karşı kasten yaralamaya yardım etme, mağdur ...'a karşı neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralamaya yardım etme ve resmi belgede sahtecilik suçlarından verilen hükümler yönünden 5271 sayılı Kanun'un 286/2-a maddesinde yer verilen.

“İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçların, aynı Kanun’un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanıklar müdafiinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE, B.

Sanık ... hakkında mağdur ...'e karşı kasten yaralama suçundan verilen hüküm yönünden 5271 sayılı Kanun'un 286/2-d maddesinin ilgili bölümünde yer verilen; “… ilk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adlî para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, aynı Kanun’un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanık müdafiinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye aykırı olarak,

oy birliğiyle REDDİNE, C.

Sanık ... hakkında mağdur ...'ya karşı kasten öldürmeye teşebbüs suçundan verilen hükme ilişkin mağdur ... vekilinin temyiz istemi yönünden Vekaletnamesinde şikayetten vazgeçmeye ilişkin yetki bulunan mağdur ... vekilinin, 15.12.2015 tarihli celsede sanık ... hakkındaki şikayetinden vazgeçtiğini bildirmesi karşısında, mağdur ... vekilinin sanık ... hakkındaki hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunmadığından, mağdur ... vekilinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun'un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE, D.

Sanık ... hakkında mağdur ...'ya karşı kasten öldürmeye teşebbüs suçundan verilen hükme ilişkin sanık müdafiinin temyiz istemi yönünden Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bursa Bölge Adliye Mahkemesi

1. Ceza Dairesinin, 27.05.2021 tarihli ve 2020/2456 Esas, 2021/1386 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Bursa