Yargıtay 1. Ceza Dairesi — Kasten Öldürme Kararı (E.2025/7281 K.2026/648)

Ankara 11. Ağır Ceza Mahkemesinin, 21.05.2025 tarihli ve 2025/136 Esas, 2025/237 Karar sayılı kararı ile Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 04.02.2025 tarihli ve 2023/3495 Esas, 2025/697 Karar sayılı bozma kararına karşı verilen direnme kararının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 307/4. maddesi uyarınca Dairemize gönderildiği belirlenmekle.

İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen direnme kararının. 5271 sayılı Kanun’un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin direnme kararını temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesi kararının katılan Kurum vekili ve sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay

1. Ceza Dairesinin 04.02.2025 tarihli ve 2023/3495 Esas, 2025/697 Karar sayılı kararı ile sanığın ihmal suretiyle kasten öldürme suçundan beraatine karar verilmesi yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi nedeniyle bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304. maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir. 2. Ankara

11. Ağır Ceza Mahkemesinin, 21.05.2025 tarihli ve 2025/136 Esas, 2025/237 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun’un 307/4. maddesi uyarınca önceki hükümde direnilmesi ile sanık hakkında ihmal suretiyle kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 83/3., 53/1-2-3. maddeleri uyarınca 20 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan Kurum vekilinin temyiz istemi özetle, cezanın yetersizliğine, 2. Sanık müdafiinin temyiz istemi özetle, mahkûmiyete yeter delil bulunmadığından beraat kararı verilmesi gerektiğine, ilişkindir.

III. GEREKÇE

Olay tarihinde 3 yaşında bulunan maktulün babası ve üvey annesi olan sanıkla birlikte yaşadığı evde şüpheli biçimde ölümüne ilişkin olarak başlatılan soruşturma kapsamında alınan Adli Tıp

1. İhtisas Kurulu'nun raporunda maktulün uzun süreli yetersiz beslenme ve aç bırakılmaya bağlı gelişen komplikasyonlar sonucu vefat ettiğinin belirlendiği, maktulün travmatik tesirle veya zehirlenerek öldürüldüğüne dair tıbbi delil ise bulunmadığı, maktulün 10.05.2018, 13.06.2018, 20.06.2018, 22.06.20 18... .06.2018 tarihlerinde ailesi tarafından hastaneye götürüldüğü,

yapılan tetkik ve muayenelerde konulan tanılar ile maktulün ölümü arasında illiyet bağının bulunduğunun tespit edildiği olayda, sanığın üvey annesi olması nedeni ile Türk Medeni Kanunu'nun 338. maddesi uyarınca maktulün ihtiyaçlarını gözetme konusunda eşi olan maktulün babasına yardım etme konusunda sorumluluğu bulunmakla birlikte küçük yaştaki maktulün ölümüyle neticelenen süreçte öldürme kastıyla ihmali davranışlarda bulunduğunun kuşkudan uzak şekilde belirlenemediğinin anlaşılması karşısında sanığın sabit görülmeyen ihmal suretiyle kasten öldürme suçundan beraatine karar verilmesi yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi nedeni

ile Mahkemenin direnme kararı yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR