Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2025/7628 K.2026/1696

Kurumunda hükümlü olarak bulunan ...'in, kurum görevlilerine hakaret veya tehditte bulunmak eyleminden dolayı 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un 44/2-j ve 48/2 maddeleri uyarınca 11 gün hücreye koyma disiplin cezası ile cezalandırılmasına dair anılan ... Kurumu Müdürlüğü Disiplin Kurulu Başkanlığının 30.05.2024 tarihli ve 2024/546 sayılı kararına karşı yapılan şikâyetin reddine dair Diyarbakır

3. İnfaz Hâkimliğinin 26.06.2024 tarihli ve 2024/3582 Esas, 2024/3785 Karar sayılı kararını müteakip, hücre disiplin cezasının onaylanmasına ilişkin Diyarbakır 3. İnfaz Hâkimliğinin 22.07.2024 tarihli ve 2024/4185 Esas, 2024/4290 Karar sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine dair mercii Diyarbakır 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 11.09.2024 tarihli ve 2024/1752 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 22.10.2025 tarihli ve 94660652-105-21-18255-2025-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.11.2025 tarihli ve 2025/122135 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü;

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.11.2025 tarihli ve 2025/122135 sayılı kanun yararına bozma isteminin. "Dosya kapsamına göre, Diyarbakır

3. İnfaz Hâkimliğinin 26.06.2024 tarihli kararının hükümlüye 04.07.2024 tarihinde tebliğ edildiği, hükümlünün de süresi içinde 16.07.2024 tarihli dilekçe ile anılan karara karşı itiraz kanun yoluna başvurduğu halde mercii tarafından herhangi bir karar verilmediği anlaşılmakla, onaylama talebinin reddi ile itiraz hususunda esastan bir karar verilmek üzere dosyanın merciye gönderilmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir." Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin, (1), (2) ve (3) üncü fıkraları. (1) Hâkim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümde hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen Adalet Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtayca bozulması istemini, yasal nedenlerini belirterek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirir.

(2) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, bu nedenleri aynen yazarak karar veya hükmün bozulması istemini içeren yazısını Yargıtayın ilgili ceza dairesine verir. (3) Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar. 2. 4675 sayılı İnfaz Hakimliği Kanunu'nun 6 ncı maddesinin (5) inci fıkrası.

(Değişik beşinci fıkra:14/4/2020-7242/6 md.) İnfaz hâkiminin kararlarına karşı şikâyetçi veya ilgili Cumhuriyet savcısı tarafından, tebliğden itibaren iki hafta içinde Ceza Muhakemesi Kanunu hükümlerine göre itiraz yoluna gidilebilir. Kanunlarda infaz hâkiminin onayına tabi olduğu belirtilen hususlarda da bu hüküm uygulanır.

Şeklinde düzenlenmiştir. 3. Hükümlü hakkında başlatılan disiplin soruşturması sonunda Ceza İnfaz Kurumu Disiplin Kurulu Başkanlığının 30.05.2024 tarihli ve 2024/546 sayılı kararı ile hücreye koyma disiplin cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, bu karara karşı hükümlünün yaptığı şikayetin İnfaz hakimliğince reddine karar verildiği,

İnfaz hakimliğince verilen bu kararın hükümlüye 04.07.2024 tarihinde tebliğ edildiği ve hükümlünün yasal süresi içerisinde 16.07.2024 tarihli dilekçesi ile bu karara karşı itiraz da bulunduğu anlaşılmakla, hükümlünün itiraz da bulunmadığı gerekçesiyle yapılan kesinleştirme işleminin hukuka aykırı olduğu anlaşılmakla, onaylama talebinin reddi ile hükümlünün itirazı değerlendirilmeksizin yapılan kesinleştirme işleminin kaldırılması ve itirazının incelenmesi amacıyla dosyanın itiraz merciine gönderilmesi gerektiği gözetilerek,

itirazın kabulü yerine reddine dair itiraz merciince verilen karar Kanun'a aykırı olup, kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR