Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2025/833 K.2025/6250

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, aynı kanunun 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu,

1412 sayılı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Ankara 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.04.2011 tarihli ve 2010/361 Esas, 2011/299 Karar sayılı kararının sanık müadafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Birleşen) 3. Ceza Dairesinin, 26.03.2013 tarihli ve 2012/13478 Esas, 2013/12387 Karar sayılı ilâmı ile " sanık hakkında tatbik edilen maddelerin öngördüğü ceza miktarının alt sınırı itibariyle sanığın mahal mahkemesinde ifadesinin alınmaması" nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir. 2. Ankara

10. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.12.2013 tarihli ve 2013/381 Esas, 2013/752 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 86/1, 86/3-e, 87/1-d, 87/1-son, 29 maddeleri uyarınca 1 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hükmolunan cezanın 5271 sayılı Kanun'un 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve 5 yıl süreyle denetime tabi tutulmasına karar verildiği, bu kararın 20.02.2014 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

3. Ankara 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.09.2024 tarihli ve 2024/434 Esas, 2024/539 Karar sayılı kararı ile sanığın denetim süresi içerisinde kasıtlı suç işlemesi nedeniyle bildirimde bulunulması üzerine hükmün aynen açıklanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ve sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmemesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine üzerine yapılan incelemede. 1.Olay günü sanık ve mağdur arasında yaşanan kavgada, sanığın mağduru hayati bölgeleri olan göğüs ve batın bölgesinden bıçakla yaraladığı, tanık Acem'in sanığa müdahale edip tarafları ayırması neticesinde olayın son bulduğu, sanığın eylemi neticesinde mağdurun yaşamını tehlikeye sokan bir duruma neden olacak şekilde yaralandığı anlaşılmıştır.

2. Sanığın hedef aldığı vücut bölgesi, darbe sayısı ve şiddeti, yara yeri ve niteliği ile kullanılan aletin elverişliliği birlikte değerlendirildiğinde; sanığın mağdura karşı eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 81/1, 35/2. maddelerinde düzenlenen kasten öldürmeye teşebbüs suçunun unsurlarını oluşturması ihtimali nedeniyle delillerin takdir ve değerlendirmesinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devam edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması, hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Ankara