Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2025/853 K.2025/4895

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bozma üzerine verilen Konya 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.01.2022 tarihli ve 2021/339 Esas, 2022/26 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine, Yargıtay

1. Ceza Dairesinin, 13.09.2023 tarihli ve 2022/13559 Esas, 2023/5285 Karar sayılı ilâmı ile özetle; hatalı uygulama yapmak suretiyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 61. maddesine aykırı davranılması, sanığın sadece en ağır sonuç olan yaşamını tehlikeye sokacak şekilde yaralama eyleminden sonuç cezaya etkili olacak şekilde sorumlu olacağı gözetilmeden, ayrıca 5237 sayılı Kanun'un 87/3. maddesinin de uygulanması, uygulama maddesinin hatalı gösterilmesi nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

2. Bozma üzerine Konya

10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.03.2024 tarihli ve 2023/806 Esas, 2024/264 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86/1, 86/3-e, 87/1-d, 29/1, 62/1, 53/1. maddeleri uyarınca 3 yıl 11 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ancak 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkı dikkate alınarak 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri özetle; beraatine karar verilmesi gerektiğine, yaralama kastı bulunmadığına, meşru savunmaya, meşru savunmada sınırın aşılmasına, haksız tahrikin derecesine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükmün denetime olanak verecek şekilde yeterli gerekçeyi içerdiği, eylemin sanık tarafından kasten gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, sanığın eylemine uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği,

yargılama sonucunda oluşan kanaat ve takdire göre düzeltme nedeni dışında ceza yaptırımının yasal bağlamda ve gerekçesi gösterilerek belirlendiği, meşru savunma ve meşru savunmada sınırın aşılması şartlarının oluşmadığı, haksız tahrik nedeniyle belirlenen indirim oranının isabetli olduğu anlaşıldığından, sanığın temyiz sebeplerinin incelenmesinde ve sair yönlere ilişkin yapılan incelemede hükümde düzeltme nedenleri dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 86/1, 86/3-e, 87/1-d, 29/1. maddeleri uyarınca belirlenen 6 yıl hapis cezası üzerinden aynı Kanun'un 62/1. maddesi uyarınca (1/6) indirim uygulandığında "3 yıl 9 ay" hapis cezası yerine "3 yıl 11 ay" hapis cezasına hükmolunması suretiyle fazla ceza tayini,

3. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.04.2018 tarihli ve 2017/853 Esas, 2018/135 Karar sayılı ilâmı ve 09.02.2016 tarihli ve 2014/71 Esas, 2016/42 Karar sayılı ilâmı da gözetildiğinde aleyhe temyiz olmaması nedeniyle 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca sanık lehine kazanılmış hak oluştuğu görülmekle, son hükümde verilen hapis cezasının ilk hükümde tayin edilen hapis cezası üzerinden infazına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, ilk hükümde tayin edilen hapis cezasının netice ceza şeklinde hükmedilmesi, hususları hukuka aykırı görülmüş ise de bahse konu hukuka aykırılıklar Yargıtay tarafından giderilmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünün (2) ve (3) numaralı paragraflarında açıklanan "hesap hatası" ve "kazanılmış hakta hatalı uygulama" nedenleriyle sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden Konya

10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.03.2024 tarihli ve 2023/806 Esas, 2024/264 Karar sayılı kararının 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereği hüküm fıkrasının 5237 sayılı Kanun'un 62. maddesinin uygulandığı bendinde yer alan "3 yıl 11 ay" ibaresinin çıkarılarak yerine "3 yıl 9 ay" ibaresinin eklenmesi, kazanılmış hakka ilişkin uygulama yapılan paragraftan "sanığın 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına," ibaresinin çıkarılmasına,