Yargıtay 1. Ceza Dairesi — Kasten Öldürme Kararı (E.2025/8578 K.2026/1206)

Kahramanmaraş 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.03.2019 tarihli ve 2019/61 Esas, 2019/109 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86/2, 62, 53, 58. maddeleri gereğince 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ilişkin hükmün, istinaf edilmeksizin 16.04.2019 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309/1. maddesi uyarınca, 18.11.2025 tarihli ve 2025/19942 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 01.12.2025 tarihli ve KYB - 2025/136496 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 01.12.2025 tarihli ve KYB - 2025/136496 sayılı kanun yararına bozma isteminin.

"1) Dosya kapsamına göre, sanığın kasten yaralama eylemi sebebiyle açılan kamu davası sonucu yapılan yargılama sırasında, Mahkemesince 26.03.2019 tarihinde yapılan celsede mağdurun alınan beyanında sanık hakkında şikayetçi olmadığını beyan etmesi ve 5237 sayılı Kanun'un 86/2. maddesinde düzenlenen yargılama konusu suçun, soruşturulması ve kovuşturulmasının şikayete bağlı olması karşısında, şikayet yokluğu sebebiyle kamu davasının düşürülmesine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

2) Kabule göre de. Dosya kapsamına göre; sanık hakkında mahkûmiyetine karar verilen basit yaralama suçunun uzlaştırma kapsamında bulunduğunun anlaşılması karşısında, 5271 sayılı Kanun’un 254/1. maddesinde yer alan, 'Kamu davası açıldıktan sonra kovuşturma konusu suçun uzlaşma kapsamında olduğunun anlaşılması halinde, kovuşturma dosyası,

uzlaştırma işlemlerinin 253 üncü maddede belirtilen esas ve usûle göre yerine getirilmesi için uzlaştırma bürosuna gönderilir.' şeklindeki düzenleme uyarınca uzlaştırma işleminin yapılması için dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderilmesi ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdir edilmesi gerektiğinin gözetilmemesinde isabet görülmemiştir." Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. Gerekçeli karar başlığında 27.10.2018 olan suç tarihinin 14.11.2018 şeklinde hatalı gösterilmesi mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası olarak kabul edilmiştir. 2. 5237 sayılı Kanun'un, "Soruşturulması ve kovuşturulması şikayete bağlı suçlar" başlıklı 73. maddesinin ilgili bölümleri; "(1) Soruşturulması ve kovuşturulması şikayete bağlı olan suç hakkında yetkili kimse altı ay içinde şikayette bulunmadığı takdirde soruşturma ve kovuşturma yapılamaz. ...

(4) Kovuşturma yapılabilmesi şikayete bağlı suçlarda kanunda aksi yazılı olmadıkça suçtan zarar gören kişinin vazgeçmesi davayı düşürür ve hükmün kesinleşmesinden sonraki vazgeçme cezanın infazına engel olmaz. ... (6) Kanunda aksi yazılı olmadıkça, vazgeçme onu kabul etmeyen sanığı etkilemez." şeklinde düzenlenmiştir.

5237 sayılı Kanun'un 86/2. maddesi ise; "(2) (Ek fıkra: 31/3/2005 – 5328/4 md.) Kasten yaralama fiilinin kişi üzerindeki etkisinin basit bir tıbbî müdahaleyle giderilebilecek ölçüde hafif olması hâlinde, mağdurun şikâyeti üzerine,..." şeklindeki düzenlenmeyi haizdir.

3. Bu kapsamda inceleme konusu dava dosyasının değerlendirilmesinde; hükümlü hakkında kasten suçundan 5237 sayılı Kanun'un 86/2, 86/3-e, 53, 58. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açıldığı, mağdurun soruşturma aşamasında alınan 27.10.2018 adlî muayene raporunda; "sol dirsek medialde yaklaşık 7 cm cilt cilt altı yağ doku.. kadar yara dudakları düzgün kesi" şeklinde tarif edilen yaralanmasının basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde hafif nitelikte olduğu, mağdurun aynı tarihli kolluk beyanında;

"gece dışarıya odun almaya giderken kayarken düştüğünü, dışarda bulunan malzemelerden birinin kolunu kestiğini" bildirdiği, mağdurun bilahare alınan 14.11.2018 tarihli kolluk beyanında ise.

"20 gün kadar önce eski eşinin bıçak ile kendisini kolundan yaraladığını, hastaneye gittiğini, düşüp yaralandığını söylediğini" beyan ettiği, aşamalardaki savunmalarında mağduru kasten yaraladığını kabul etmeyen hükümlünün kolluk aşamasındaki ifadesinde; "bir şahıs ile kavga etmek için evden bıçak aldığını, tam evden çıkacakken ayrıldığı eşi ...'nın kendisine engel olmak istediğini, kendisinin de engellememesi için onu önünden ittirdiğini, bu sırada kolundan yaralandığını, kastının olmadığını, kaza ile olduğunu" bildirdiği,

yargılama aşamasında hükümlünün savunmasına uygun beyanda bulunan mağdurun beyanları arasındaki çelişkinin Mahkemece giderilemediği, tanık bulunmayan olayda Mahkemece hükümlünün eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 86/2. maddesi kapsamında kaldığının kabul edildiği, mağdurun baştan itibaren şikâyetçi olmadığı anlaşılmıştır.

4. Dosya kapsamına göre; hükümlünün mağdura yönelik eylemini silahtan sayılan cisimle gerçekleştirdiği iddiasının şüpheli kaldığı ve bu itibarla hükümlünün bu haliyle eylemine uyan suçun takibinin şikâyete tabi olması ve mağdurun şikâyetçi olmaması nedeniyle davanın düşmesine karar verilmesi gerektiği dikkate alınmadan hükümlünün cezalandırılmasına karar verilmesi Kanun'a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmekle, 5271 sayılı Kanun’un 309/4-d maddesi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

5. Bununla birlikte, kanun yararına bozma sebebine göre diğer kanun yararına bozma talebi bu aşamada inceleme dışı bırakılmıştır.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, 2. Kahramanmaraş 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.03.2019 tarihli ve 2019/61 Esas, 2019/109 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA, 3. 5271 sayılı Kanun’un 309/4-d maddesi uyarınca bozma nedeninin hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektirdiğinden,