Yargıtay 1. Ceza Dairesi — Kasten Öldürme Kararı (E.2025/8878 K.2026/1400)

Kanun’un 308/2. maddesi gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz başvurusu, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) adli para cezası başlıklı 52. maddesinin birinci fıkrasındaki "Adlî para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir." ikinci ve üçüncü fıkralarındaki "En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı,

kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.", "Kararda, adlî para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir." şeklindeki düzenleme ve sanık hakkında İlk Derece Mahkemesi tarafından kurulan hükmün gerekçe kısmında, 1 ay 7 gün adli para cezasının, sanığın ekonomik ve şahsi halleri gözetilerek suç tarihi itibarıyla 5237 sayılı Kanun'un 52/2. maddesi uyarınca takdiren asgari hadden günlüğü 20.00 TL'den, 740.00 TL adli para cezası olarak takdir edildiğinin anlaşılması karşısında;

sanık hakkında hükmedilen 1 ay 7 gün adli para cezasının bir gün karşılığı takdir edilen miktarın karar yerinde gösterilmeden sanığın mahkumiyetine karar verilmesinin hukuka aykırı olduğundan bahisle onama ilâmının kaldırılmasına ve mahkumiyet hükmünün bozulmasına karar verilmesi talebine ilişkindir.

II. GEREKÇE

Sanık hakkında kasten yaralama suçundan verilen adli para cezası hüküm tarihi itibarıyla miktar bakımından kesin nitelikte ise de Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 22.01.2005 tarihli ve 2005/10-140 Esas, 2005/143 Karar sayılı ilamı uyarınca, sanık hakkında adli para cezasının yanında 5237 sayılı Kanun'un 53/1. maddesinde öngörülen güvenlik tedbirlerine de karar verilmesi karşısında, hükmün temyizi kabil hale geldiği belirlenerek yapılan incelemede.

1. Sanık hakkında sonuç olarak tayin edilen 1 ay 7 gün adli para cezasının 5237 sayılı Kanun'un 52/1. maddesi uyarınca bir gün karşılığı takdir edilecek miktarla çarpılarak adli para cezasına çevrilmesi ve takdir edilen miktarın karar yerinde gösterilmesi gerektiğinin,

2. Sanık hakkında sonuç olarak tayin edilen cezanın adli para cezası olduğu ve sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarının uygulanamayacağının, Anlaşılması karşısında, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının yerinde olduğu sonucuna varılmıştır.

III. KARAR

1. Gerekçe bölümünün (1) ve (2) numaralı bentlerinde belirtilen nedenlerle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ KABULÜNE, 2. 5271 sayılı Kanun’un 308/2. maddesi gereği Yargıtay (Birleşen) 3. Ceza Dairesinin, 21.05.2018 tarihli ve 2017/14660 Esas, 2018/9313 Karar sayılı onama ilâmının KALDIRILMASINA, 3. Gerekçe bölümünün (1) ve (2) numaralı bentlerinde açıklanan nedenlerle Silopi

2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.12.2014 tarihli ve 2014/767 Esas, 2014/787 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereği hüküm fıkrasından 5237 sayılı Kanun'un 53/1. maddesinin uygulanmasına ilişkin (7) numaralı bendin tamamen çıkartılması,

yerine "Sanığa verilen 1 ay 7 gün karşılığı adli para cezasının 5237 sayılı Kanun'un 7. maddesi dikkate alınarak aynı Kanun'un 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak günlüğü takdiren 20,00 TL'den hesaplanarak 740,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına,