Yargıtay 1. Ceza Dairesi E.2026/1057 K.2026/3684

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Sanık ... hakkında kurulan hüküm yönünden: Sanık ...'in yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 106/2-a. maddesi uyarınca belirlenecek cezanın türü ve suç tarihi itibariyle üst haddine göre aynı Kanun’un 66/1-e maddesi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmakla,

5237 sayılı Kanun’un 67/2-a maddesi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin sanık ...'in Mahkemece ilk savunmasının alındığı 15.03.2013 tarihi olduğu ve bu tarihten, ilk mahkumiyet hükmünün verildiği 23.01.2025 tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

Sanık ... hakkında kurulan hüküm yönünden: Her ne kadar İlk Derece Mahkemesince sanık ...'ın iş yeri dokunulmazlığını ihlal eylemini gece vakti, silahla, birden fazla kişi tarafından birlikte, var olan veya var sayılan suç örgütlerinin oluşturdukları korkutucu güçten yararlanılarak işlediğinden bahisle, 5237 sayılı Kanun'un 116/4, 119/1.a-c-d. maddeleri uyarınca mahkumiyeti yönünde hüküm kurulmuş ise de; katılan ... ve tanık ...'nın beyanları, tutanaklar, olay yeri inceleme raporu ve tüm dosya kapsamı birlikte dikkate alındığında, sanık ...'ın eylemini öğlen saat 12:30 sıralarında işlediğinin sabit olduğu,

sanığın katılan ...'in işyerine kapı zilini çalmak suretiyle girdiği, o sırada sanığın ve inceleme dışı ...'in elinde tabanca bulunmadığı gibi kapıyı açan ...'ya yönelik cebir ve/veya tehdit kapsamında söz veya davranışın belirlenemediği, dolayısı ile sanığın işyeri dokunulmazlığını ihlal etme suçunu silahla ve cebir veya tehdit kullanılmak suretiyle işlediği hususunun sabit olmadığı,

öte yandan bozma öncesi verilen ve kesinleşen hükümler doğrultusunda sanık ...'ın eylemini suç örgütü faaliyeti kapsamında işlemediği anlaşılmış olmakla, sanık ...'ın eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 116/2, 119/1-c maddeleri kapsamında kaldığı kabul edilerek yapılan incelemede.

Sanık ...'ın yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Kanun'un 116/2, 119/1-c. maddeleri uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66/1-e maddesi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmakla, 5237 sayılı Kanun’un 67/2-a maddesi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin sanık ...'ın Mahkemece ilk savunmasının alındığı 02.08.2012 tarihi olduğu ve bu tarihten, ilk mahkumiyet hükmünün verildiği 23.01.2025 tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle İstanbul Anadolu 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.01.2025 tarihli ve 2022/1212 Esas, 2025/71 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiilerinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden sanıklar hakkında silahla tehdit ve nitelikli işyeri dokunulmazlığını ihlal etme suçlarından kurulan hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321/1. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322/1. maddesinin (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanıklar hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223/8. maddesi gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle,