Yargıtay 1. Ceza Dairesi — Kasten Öldürme Kararı (E.2026/347 K.2026/3183)

Katılanlar vekilinin suça sürüklenen çocuk ... hakkında kasten öldürmeye yardım etme suçundan verilen karara yönelik temyizi yönünden.

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 24.09.2025 tarihli ve 2025/255 Esas, 2025/1169 Karar sayılı kararın katılanlar vekilinin tarafından suç vasfına yönelik temyiz edildiği anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuk hakkında maktule yönelik kasten öldürmeye yadım etme suçundan verilen kararın niteliği gözetildiğinde kesin nitelikte olduğu ve temyizinin mümkün olmadığı anlaşılmış ise de.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 10.03.2009 tarihli ve 2009/2-43 Esas, 2009/56 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere; kesin nitelikteki kararların suç vasfına yönelik aleyhe temyiz yoluna başvurulması halinde temyize konu olabilecekleri kabul edildiğinden, katılanlar vekilinin kararı "suç vasfına" ilişkin temyiz ettiği anlaşılmakla, "suç vasfı ile sınırlı olarak" temyiz yoluna tabi olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun(5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenin kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu,

294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir. Katılanlar vekilinin sanık ... hakkında kasten öldürme suçundan kurulan hükme yönelik temyizi yönünden. İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın.

5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul 29. Ağır Ceza Mahkemesinin, 31.10.2024 tarihli ve 2024/33 Esas, 2024/390 Karar sayılı kararı ile; a. Sanık hakkında maktule yönelik kasten öldürme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, b.

Suça sürüklenen çocuk hakkında maktule karşı kasten öldürmeye yardım etme suçundan 5237 sayılı Kanun'un 81/1, 39/2, 31/3, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve 5271 sayılı Kanun'un 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir. 2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi

1. Ceza Dairesinin, 24.09.2025 tarihli ve 2025/255 Esas, 2025/1169 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik sanık müdafii, katılanlar vekili ve Cumhuriyet savcısının ( aleyhe) istinaf başvurularının; a. Sanık yönünden 5271 sayılı Kanun'un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine, b.

Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hüküm yönünden hak yoksunluklarına ilişkin fıkra hükümden çıkartılarak 5271 sayılı Kanun'un 280/1-a ve 303/1 maddeleri uyarınca düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanlar vekilinin temyiz sebepleri özetle; sanık ve suça sürüklenen çocuğun eyleminin tasarlayarak ve üst soya karşı gerçekleştirildiğine, sanık ve suça sürüklenen çocuk hakkında haksız tahrik hükümlerinin ve takdîri indirimin uygulanarak eksik ceza tayin edildiğine ve suça sürüklenen çocuğun azmettiren olarak sorumlu tutulması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

A. Suça sürüklenen çocuk hakkında kasten öldürmeye yardım etme suçu yönünden.

Suç vasfı ile sınırlı yapılan incelemede; maktulün suça sürüklenen çocuğun üvey babası olduğu, suça sürüklenen çocuğun öldürme kararını ne zaman aldığının ve belli bir hazırlıkla eylemlerini gerçekleştirdiğinin kesin olarak saptanamadığı, oluşan şüpheli durumun suça sürüklenen çocuk aleyhine yorumlanamayacağı, bu itibarla tasarlamanın koşullarının bulunmadığı anlaşılarak kurulan hükümde bir isabetsizlik görülmemiştir. B. Sanık hakkında kasten öldürme suçu yönünden.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, dosyada mevcut delillerin isabetli şekilde değerlendirildiği, eylemin sanık tarafından öldürme kastı ile gerçekleştirildiğinin saptandığı, maktulün sanığın üvey babası olduğu,

sanığın öldürme kararını ne zaman aldığının ve belli bir hazırlıkla eylemlerini gerçekleştirdiğinin kesin olarak saptanamadığı, oluşan şüpheli durumun sanık aleyhine yorumlanamayacağı, bu itibarla tasarlamanın koşullarının bulunmadığı, sanığın eylemine uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, maktulden sanığa yönelen haksız söz ve davranışın ulaştığı boyut dikkate alındığında haksız tahrik nedeniyle uygulanan indirim oranının isabetli olduğu,

takdîri indirimin mahkemenin takdîr yetkisi kapsamında yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmasına karar verildiği anlaşıldığından temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

A. Suça sürüklenen çocuk hakkında kasten öldürmeye yardım etme suçu yönünden. Gerekçe bölümünün (A) paragrafında açıklanan nedenle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 24.09.2025 tarihli ve 2025/255 Esas, 2025/1169 Karar sayılı kararında suç vasfına ilişkin bir isabetsizlik görülmediğinden, katılanlar vekilinin vasfa yönelik temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun'un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE, B.

Sanık hakkında kasten öldürme suçu yönünden. Gerekçe bölümünün (B) paragrafında açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi

1. Ceza Dairesinin, 24.09.2025 tarihli ve 2025/255 Esas, 2025/1169 Karar sayılı kararında katılanlar vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca İstanbul