KÜNYE
1. Hukuk Dairesi 2014/20017 E., 2015/4515 K.·Mahkemesi : Alanya 1. Asliye Hukuk Mahkemesi
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 31 Mart 2015
- Tarihi
- 21/11/2013
- Numarası
- 2012/792-2013/740
Karar Metni
283 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasında görülen ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, reddine ilişkin olarak verilen karar davacı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;
-KARAR-
Dava, ecrimisil isteğine ilişkindir.
Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.
Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden, dava konusu 6 parça bağımsız bölümün dava dışı 3. kişi adına kayıtlı iken, 2007 yılı içerisinde değişik tarihlerde emlak alım satım işi ile uğraşan davalı tarafından bedeli karşılanmak suretiyle davalı annesi Sultan adına alındığı, Sultan'ın da bilahare dava konusu bağımsız bölümleri diğer davalı Emel'e temlik ettiği, davacı Abdullah tarafından Alanya 3. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2008/365 E. ve 2011/241 K. sayılı dosyasına inançlı işleme dayalı olarak açılan tapu iptal tescil istekli davanın kabulle sonuçlandığı ve kararın kesinleşerek, mahkeme hükmünün 19.12.2012 tarihinde tapuya yansıdığı anlaşılmaktadır.
Öte yandan inançlı işlem hukuksal nedenine dayalı tapu iptal tescil davaları sonucu verilen kararlar yenilik doğurucu değil, açıklayıcı nitelik taşımakta olup, işlemin tarafı olan kişinin iyiniyetli olduğundan sözetme olanağı da yoktur ve tarafı bulunduğu işlem yok hükmündedir. Bu suretle oluşan tescil de yolsuz tescil niteliğinde olduğundan geçmişe yönelik ecrimisil talep edilebileceği de kuşkusuzdur.
Ne var ki, mahkemece davalıların kullanım durumu da araştırılmış değildir.
Hal böyle olunca, dava konusu taşınmazların talep edilen ecrimisil döneminde kimlerin tasarrufunda olduğu, davalıların tasarrufunda olduğunun saptanması halinde ecrimisile hükmedilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru değildir.
Yargıtay 1. Hukuk Dairesi, E. 2014/20017, K. 2015/4515, 31 Mart 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama