KÜNYE
10. Ceza Dairesi 2015/2223 E., 2015/31087 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 20 Nisan 2015
Karar Metni
313 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Adalet Bakanlığı'nın, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan hükümlü ... hakkında İstanbul Anadolu 12. Sulh Ceza Mahkemesi'nce 13.05.2014 tarihinde 2010/2695 esas ve 2012/3009 karar sayı ile verilen kamu davasının düşmesine ilişkin ek kararın kanun yararına bozulmasına ilişkin talebi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 03.03.2015 tarihli ihbar yazısı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı. Dosya incelendi.
GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ
İncelenen dosyadan;
a) Ümraniye 1. Sulh Ceza Mahkemesi'nce 15.02.2012 tarihinde 2010/2695 esas ve 2012/3009 karar sayı ile verilen, hükümlü ...'ın TCK'nın 191. maddesinin 1. fıkrası, 62 ve 50. maddesi gereğince 6.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, ayrıca aynı Kanunun 191. maddesinin 2. fıkrası uyarınca denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulmasına ilişkin hükmün temyiz edilmeksizin kesinleştiği;
b) Hükümlünün, denetimli serbestlik tedbirinin gereklerini yerine getirmesi üzerine, İstanbul Anadolu 12. Sulh Ceza Mahkemesi'nce 13.05.2014 tarihinde 2010/2695 esas ve 2012/3009 karar sayılı ek karar ile hükümlünün denetimli serbestlik tedbirine uyduğu gerekçesiyle, TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası maddesi uyarınca «kamu davasının düşmesine» karar verildiği
Anlaşılmıştır.
Kanun yararına bozma talebi ve ihbar yazısında, «5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/7. maddesi uyarınca, sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranması hâlinde mahkûm olduğu cezanın infaz edilmiş sayılacağı ve Cumhuriyet savcılığınca sadece yerine getirme fişi tanzim edilmesi gerektiği gözetilmeden, sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyduğundan bahisle kamu davasının düşürülmesine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.» denilerek, İstanbul Anadolu 12. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 13.05.2014 tarihli ek kararının bozulması istenmiştir.
Yargıtay 10. Ceza Dairesi, E. 2015/2223, K. 2015/31087, 20 Nisan 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama