Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2020/15349 K.2024/16405

Bandırma 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 07.08.2020 tarihli ve 2018/225 Esas, 2018/302 Karar sayılı ek kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 296 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrasındaki "(1) Temyiz istemi, kanunî sürenin geçmesinden sonra yapılmış veya temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş veya temyiz edenin buna hakkı yoksa, hükmü temyiz olunan Bölge Adliye

veya İlk Derece Mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder." şeklindeki düzenleme karşısında, Temyiz talebine ilişkin değerlendirmenin, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından yapılması gerekirken, yerel mahkemenin yapmış olduğu işlemin hukuki geçerliliğinin bulunmadığı kabul edilerek yapılan değerlendirmede:

Sanık hakkında, Bandırma 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 14.11.2018 tarihli ve 2018/225 Esas, 2018/302 Karar sayılı kararı ile “2313 sayılı Kanun'a aykırılık” suçundan, 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin son fıkrası birinci cümlesi, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi,

uyarınca kurulan 3 yıl 6 ay 15 gün hapis ve 10.000,00 TL adli para cezası ile mahkûmiyet hükmüne konu cezanın türü ve miktarı nedeniyle istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince kesin olarak verilen esastan ret kararına karşı sanığın suç vasfına da yönelik olmayan temyiz talebi konusunda Bölge Adliye Mahkemesince bir karar verilmesi gerekirken Ağır Ceza Mahkemesince verilen temyiz talebinin reddine ilişkin ek kararın hukuki değerden yoksun olması, yine sanığın UYAP'tan alınan nüfus kayıt örneğine göre 17.02.2023 tarihinde öldüğünün anlaşılması karşısında dava dosyasının incelenmeksizin İADESİNE,