Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2021/5595 K.2024/18819

...

MAHKEMESİ

Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI

2015/425 Esas, 2016/34 Karar

SUÇ

2313 sayılı Kanun'a Muhalefet etme HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ

Düzelterek Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Samsun 8. Asliye Ceza Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı ile sanık hakkında, esrar elde etmek amacıyla kenevir ekme suçundan 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının ikinci cümlesi, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri özetle; 1. Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, 2. Lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine, ilişkindir.

III. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

20.06.2015 tarihli olay tutanağına, olay yeri görüntülerine, Samsun Kriminal Polis Laboratuvar Müdürlüğü'nün 23/06/2015 tarihli raporuna ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın eyleminin 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesinde tanımlanan esrar elde etmek amacıyla hint keneviri ekme suçunu oluşturup oluşturmadığına ilişkin delilleri tartışma ve değerlendirme görevinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilip, görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla hüküm kurulması hukuka aykırı görülmüştür.

IV. KARAR

...