Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2023/12074 K.2023/10899

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyiz etmeye hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. İzmir

5. Ağır Ceza Mahkemesinin 30.10.2019 tarihli ve 2019/122 Esas, 2019/463 Karar sayılı kararı sayılı kararı ile sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi ve 58 inci maddesi uyarınca 10 yıl hapis ve 20.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir. B.

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesi kararının, sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 23.11.2022 tarihli ve 2022/7803 Esas, 2022/12247 Karar sayılı kararı ile.

"Sanığın savunmalarının aksine, dava dışı kullanıcı sanık ...'dan ve diğer sanık ...’den ele geçen uyuşturucu maddeler ile ilgisi olduğuna ilişkin Serkan’ın soyut beyanı dışında, mahkûmiyetine yeterli, kuşku sınırlarını aşan kesin delil bulunmadığı, sanığın üzerinde ele geçirilen esrarı da kullanma amacı dışında bulundurduğuna ilişkin savunmasının aksine delil bulunmadığı, sabit olan fiilinin “kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma” suçunu oluşturduğu gözetilmeden, hakkında “uyuşturucu madde ticareti yapma” suçundan mahkûmiyet hükmü kurulması," Nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir. C.

İzmir

5. Ağır Ceza Mahkemesinin 02.03.2023 tarihli ve 2023/60 Esas, 2023/94 Karar sayılı kararı ile sanığın değişen suç vasfına göre kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi ve 58 inci maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir. D.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca özetle; hukuka uygun olması nedeniyle hükmün onanması yönünde karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebebi özetle; hükmün hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Olay, yakalama ve muhafaza altına alma tutanağı içeriği ve tüm dosya kapsamına göre kullanmak için uyuşturucu madde bulundurduğu gerekçesiyle sanığın mahkûmiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde. Sanık hakkında 07.12.2014 tarihinde işlediği iddia edilen kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı 18.05.2015 tarihli iddianameyle açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda İzmir

28. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.11.2015 tarihli ve 2015/426 Esas, 2015/789 Karar sayılı kararıyla 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına, 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'la 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7 nci maddesinin ikinci fıkrası kapsamında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararın itiraz edilmeden 24/11/2015 tarihinde kesinleştiği, Daha sonra,

sanık hakkında, temyize konu olan 23.02.2019 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı yapılan yargılama sonucunda sanığın 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verildiği görülmekle, Bu kapsamda yargılama konusu olan 23.02.2019 tarihli suçun, daha önce İzmir

28. Asliye Ceza Mahkemesince 6545 sayılı Kanun kapsamında verilmiş olan 12.11.2015 tarihli ve 2015/426 Esas, 2015/789 Karar sayılı hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının ihlali niteliğinde olup olmadığının tespit edilerek 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca kovuşturma şartı bulunup bulunmadığı belirlendikten sonra, önceki hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının denetim süresi içinde işlendiğinin tespit edilmesi halinde ayrı bir soruşturma ve kovuşturma yapılmasına yasal engel bulunacağından.

6545 sayılı Kanun kapsamında verilmiş olan önceki hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının ihlali niteliğinde olan bu suç bakımından 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca düşme kararı verilmesi ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı veren mahkemeye ihbarda bulunulması gerektiğinin gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR