Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2023/13299 K.2024/18303

Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.06.2023 tarihli ve KYB-2023/57860 sayılı kanun yararına bozma isteminin.

"Dosya kapsamına göre, sanıkların 23.11.2014 tarihinde işlediği iddia edilen uyuşturucu madde kullanma suçu nedeniyle yapılan soruşturma sonunda açılan kamu davasında yapılan yargılamada Keçiborlu Asliye Ceza Mahkemesinin 28.05.2015 tarihli kararıyla sanıklar hakkında, 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile ceza miktarının "iki yıldan beş yıla kadar hapis" olarak değiştirildiği, önceki düzenlemenin sanıklar lehine olduğundan bahisle bir yıl süre ile tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmiş ise de, suç tarihinin 6545 sayılı Kanun'un yürürlük tarihi tarihinden sonra 23.11.2014 tarihi olduğu,

bu nedenle lehe aleyhe değerlendirmesi yapılamayacağı, ayrıca 6545 sayılı Kanunla yeniden düzenlenen Türk Ceza Kanunu'nun 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek, bulundurmak ve kullanmak suçu nedeniyle yapılan soruşturma sonucunda kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilmesi zorunlu olup, adli sicil kaydı bulunmayan sanıklar haklarında kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilmeden iddianame tanzim edilerek doğrudan dava açıldığı anlaşıldığından,

dava şartının bulunmaması nedeniyle mahkemece durma kararı verilmesi gerekirken yargılamaya devam edilerek yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir." Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

A.

Şüpheliler hakkında, 23.11.2014 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonunda, Keçiborlu Cumhuriyet Başsavcılığının 16.12.2014 tarihli ve 2014/834 Soruşturma, 2014/217 Esas, 2014/163 sayılı iddianamesi ile Keçiborlu Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı, Keçiborlu Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 28.05.2015 tarihli ve 2014/238 Esas, 2015/159 Karar sayılı kararı ile sanıkların 5237 sayılı Kanun'un 5560 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulmalarına karar verildiği,

kararın itiraz edilmeksizin kesinleştiği, anlaşılmıştır. B.

Dosya kapsamına göre, sanıkların 23.11.2014 tarihinde işlediği iddia edilen uyuşturucu madde kullanma suçundan yapılan soruşturma sonunda açılan kamu davasında, Keçiborlu Asliye Ceza Mahkemesinin 28.05.2015 tarihli kararıyla sanıklar hakkında, 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile ceza miktarının "iki yıldan beş yıla kadar hapis" olarak değiştirildiği, önceki düzenlemenin sanıklar lehine olduğu gerekçesiyle bir yıl süre ile tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmiş ise de, suç tarihinin 6545 sayılı Kanun'un yürürlük tarihinden sonra 23.11.2014 tarihi olduğu,

bu nedenle lehe aleyhe kanun değerlendirmesi yapılamayacağı, ayrıca 6545 sayılı Kanun'la yeniden düzenlenen 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek, bulundurmak ve kullanmak suçu nedeniyle yapılan soruşturma sonucunda kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmesi zorunlu olup,

haklarında daha önceden kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilmemiş olan sanıklar haklarında kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilmeden iddianame düzenlenerek doğrudan dava açıldığı anlaşıldığından, dava şartının bulunmaması nedeniyle mahkemece, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrasının ikinci cümlesi uyarınca "durma" kararı verilerek kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilmesi için Keçiborlu Cumhuriyet Başsavcılığına bildirimde bulunulması gerektiği gözetilmeden, tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmesi, Kanun’a aykırı ise de.

Mahkemece verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair karar sanık ... yönünden 09.06.2015 tarihinde kesinleştiği halde kararın kesinleşmesinden 6 yıldan fazla bir süre geçtikten sonra 07.09.2021 tarihinde Isparta Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne infazı için gönderilmiş, Isparta Denetimli Serbestlik Müdürlüğünce infaz işlemlerine başlanmış, Müdürlüğün 02.12.2021 tarihli ve 2021/436 DS sayılı yazısı ile, 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 5 yıl erteleme süresinin kararın kesinleşmesinden itibaren 09.06.2020 tarihinde dolduğu,

bu nedenle dosyanın bilainfaz kapatılarak gönderildiği bildirilmiştir. Mahkemece verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair karar sanık ... yönünden de 19.06.2015 tarihinde kesinleştiği halde kararın kesinleşmesinden 7 yıla yakın bir süre geçtikten sonra 07.02.2022 tarihinde Salihli Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne infazı için gönderilmiştir.

Her ne kadar, mahkemece suç tarihinde yürürlükte olan 6545 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesi hükümlerine aykırı şekilde karar verilmiş ise de; inceleme konusu kararın kanun yararına bozulması halinde mahkemece "durma" kararı verilerek sanıklar hakkında kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilmek üzere Cumhuriyet Başsavcılığına bildirimde bulunulacağı, akabinde sanıklar hakkında 23.11.2014 tarihinde işlenmiş olan suç nedeniyle "kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına" karar verileceği, bu durumda 5 yıllık erteleme süresinin işlemeye başlayacağı gözetildiğinde,

Anayasa’nın 2 nci maddesinde yer alan hukuk devletinin temel ilkelerinden olan "hukuki güvenlik" ve "belirlilik" ilkeleri ile, 5237 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinde "Suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur." şeklinde düzenlenen orantılılık ilkesi dikkate alındığında, adli sicil kayıtlarında mahkûmiyeti bulunmayan sanıkların yeniden 5 yıllık erteleme sürecine ve denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulmalarının, hakkaniyete ve ceza hukuku prensiplerinden olan "yaptırım ve sonuçlarını aleyhe kötüleştirememe ya da ağırlaştıramama kuralı"na aykırı olacağı,

bu nedenle hukuka aykırılığın sanıklar lehine olması karşısında kanun yararına bozma nedeni yapılamayacağı değerlendirilerek, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR