Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2023/22148 K.2025/5436

Bursa 10. Asliye Ceza Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı ile hükümlü hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 191/1 ve 62/1. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 58/6. maddesi uyarınca tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verildiği, hükmün, istinaf edilmeksizin 02.02.2022 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı CMK'nın 309/1. maddesi uyarınca, 24.10.2023 tarihli ve 2023/19109 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 28.11.2023 tarihli ve KYB - 2023/112798 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 28.11.2023 tarihli ve KYB - 2023/112798 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

" Bursa 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.01.2022 tarihli kararını müteakip, sanık hakkındaki cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kısmın iptaline ilişkin aynı Mahkemenin 18.03.2022 tarihli ve 2021/617 esas, 2022/67 sayılı ek kararının, kesinleşmiş kararın esasına yönelik olması sebebiyle hukûken yok hükmünde olduğu gözetilerek yapılan incelemede,

Dosya kapsamına göre, sanığın iş bu dosyaya konu suç tarihinden önce işlemiş olduğu herhangi bir adlî sicil kaydı bulunmadığı gözetilmeden, sanığa ait olmayan Bursa 18.Asliye Ceza Mahkemesinin 2017/853 esas, 2018/884 sayılı kararı tekerrüre esas alınarak, sanık hakkında tekerrür koşullarının oluştuğundan bahisle hükmedilen cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezasının infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

A. Şüpheli hakkında, 29.02.2020 tarihinde işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonunda, Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının 08.05.2020 tarihli ve 2020/22937 Soruşturma, 2020/841 Karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine, aynı Kanun'un 191/3.maddesi uyarınca bir yıl süreyle denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ve denetimli serbestlik süresi içinde tedaviye tabi tutulmasına karar verildiği, kararın 22.06.2020 tarihinde usûlüne uygun şekilde tebliğ edilerek 16.07.2020 tarihinde tedbirin infazı için Bursa Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği,

B. Şüphelinin 21.05.2021 tarihinde yeniden kullanmak için uyuşturucu madde bulundurması nedeniyle erteleme kararının kaldırılarak Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının 14.09.2021 tarihli ve 2020/22937 Soruşturma, 2021/25294 Esas, 2021/18682 sayılı iddianamesi ile Bursa 10. Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı,

C. Yapılan yargılama sonucunda, Bursa 10. Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 25.01.2022 tarihli ve 2021/617 Esas, 2022/67 Karar sayılı kararı ile; sanığın TCK’nın 191/1 ve 62/1. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezanın TCK’nın 58/6. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verildiği, kararın istinaf edilmeksizin kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

D. Mahkemece hükmün kesinleşmesinden sonra ek kararla hükümde değişiklik yapılamayacağı dikkate alındığında, sanık hakkındaki cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kısmın iptaline ilişkin Bursa 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.03.2022 tarihli ve 2021/617 Esas, 2022/67 Karar sayılı ek kararının, kesinleşmiş kararın esasına yönelik olması nedeniyle hukuki değerden yoksun olduğu değerlendirilerek yapılan incelemede;

Dosya kapsamına göre, sanığın adlî sicil kaydının bulunmadığı gözetilmeden, sanığa ait olmayan Bursa 18. Asliye Ceza Mahkemesinin 2017/853 Esas, 2018/884 Karar sayılı kararı tekerrüre esas alınarak, sanık hakkında tekerrür koşullarının oluştuğu gerekçesiyle hükmedilen cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezasının infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüştür.

E. 5271 sayılı CMK'nın 309/4. maddesinin (d) bendinde yer alan, "Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder." şeklindeki düzenleme uyarınca hukuka aykırılığın Yargıtay tarafından giderilmesi gerekmekte ise de;

Hüküm kısmında, ".... Sanık hakkında daha önce hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş olması ..., ....Sanığın geçmişteki hali, sabıkalı oluşu, suç işlemeye meyilli kişiliği ... gibi hususlar dikkate alınarak sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması ve erteleme hükümlerinin uygulanmasına takdiren yer olmadığına" karar verilmesi karşısında, Mahkemesince, adli

sicil kaydı bulunmayan sanık hakkında yeniden değerlendirme yapılarak hüküm kurulması gerektiği kanaatine varılmıştır.

III. KARAR