Yargıtay 10. Ceza Dairesi E.2024/2189 K.2024/18673

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Ankara 22. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.04.2023 tarihli ve 2023/409 Esas, 2023/312 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun'un 3 üncü, 4 üncü ve 5325 sayılı Kanun'un 11 inci ve 12 nci maddeleri uyarınca mahkemenin görevsizliğine ve dosyanın Ankara Nöbetçi Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir. B. Ankara

35. Ağır Ceza Mahkemesinin 07.12.2023 tarihli ve 2023/142 Esas, 2023/396 Karar sayılı kararı ile sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, dördüncü fıkrasının (a) bendi, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkraları ile üçüncü fıkrası ve 58 inci maddesi uyarınca 12 yıl 6 ay hapis ve 100,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına hak yoksunluğuna ve sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına, bozma ilamına konu edilen Ankara

22. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.02.2016 tarihli ve 2016/57 Esas, 2016/173 Karar sayılı kararının sadece sanık tarafından temyiz edilmiş olması nedeniyle 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca sanığın kazanılmış hakkı gözetilerek uyuşturucu madde ticareti suçundan hükmolunan cezanın 1 yıl 8 ay hapis cezası olarak infazına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle. 1. Sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçunu işlediğine dair delil bulunmadığına, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine, 2. Sanığın uyuşturucu madde kullandığı zaman yakalandığına, 3. Eksik inceleme ile karar verildiğine, 4. Suçun yasal unsurlarının oluşmadığına ilişkindir.

III. GEREKÇE

Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 21.12.2015 tarihli ve 2015/48902 soruşturma sayılı iddianamesinde; sanığın ilk suçu işlediği 29.12.2014 tarihinden sonra verilen ve 26.04.2015 tarihinde kesinleşen kamu davasının açılmasının ertelenmesine ilişkin karara rağmen sanığın 25.03.2015 ve 22.05.2015 tarihlerinde eroin kullanmaya devam ederek üzerine atılı kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu işlediği iddiası ile kamu davasının açıldığı,

Mahkemenin delillerin değerlendirilmesi ve gerekçe kısmında ise 24.12.2014 tarihli olay dikkate alınmak suretiyle sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçunu işlediğinin kabulü ile sanığın mahkûmiyetine karar verilmişse de. UYAP kayıtları üzerinden Ankara

10. Ağır Ceza Mahkemesinin 06.07.2017 tarihli ve 2015/123 Esas, 2017/254 Karar sayılı ilamı incelendiğinde; sanığın 24.12.2014 suç tarihli uyuşturucu madde ticareti yapma suçunu işlediği iddiasıyla ilgili olarak yargılandığı ve işlediği sabit olmadığından sanık hakkında beraat kararı verildiği ve kararın istinaf edilmeden 14.07.2017 tarihinde kesinleştiği anlaşılmakla. Ankara

10. Ağır Ceza Mahkemesinin 2015/123 Esas sayılı dosyanın aslı veya onaylı sureti denetime imkan verecek şekilde dosya içerisine alınarak temyiz incelemesine konu iddianamedeki eylem ile Ankara

10. Ağır Ceza Mahkemesinin 2015/123 Esas sayılı dosyasındaki eylemin aynı fiile ilişkin olup olmadığı ve davanın mükerrir olup olmadığı veya uyuşturucu madde kullanma suçunu oluşturup oluşturmadığı değerlendirilerek, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi, Hukuka aykırı görülmüştür.

IV. KARAR