Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2011/4648 K.2012/8793

Dava, davalının annesine bakımı amacıyla 10.06.1989 -24.07.2006 tarihleri arasında davalının yanında sürekli çalıştığının tespiti istemine ilişkindir. Mahkemece, ilamında belirtildiği üzere davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılar vekillerince ayrı ayrı temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Kanunun geçici 7/1. maddesi hükmü karşısında, davanın yasal dayanağının 506 sayılı Kanun olduğu anlaşılmaktadır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297/2. maddesinde yer alan, “hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.” kuralına aykırı, yargılama giderlerinin hangi davalıdan alınacağı hususunda infazda tereddüt yaratacak şekilde ve kanunda yazılı haller dışında, aleyine hüküm verilen taraftan alınmasına dair Hukuk Muhakemeleri Kanunun'nun 326. maddesi (Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunun'nun 417. maddesi) gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozma sebebidir.

Ne var ki bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, (Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi gereğince) Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.