Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2012/18162 K.2013/11469

Davacı Kurum, iş kazası sonucu sürekli iş göremez hale gelen sigortalıya yapılan yardımların, 506 sayılı Yasanın 10 ve 26. maddesi gereğince tazminine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı ... vekili ve davalı ... Belediyesi Başkanlığı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalılar vekillerinin, sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Mahkemece, davalı işverenin, 506 sayılı Yasanın 10. maddesi uyarınca sorumlu olduğu kabul edilmiştir. Meydana gelen iş kazasında davalı işveren Belediyenin % 60 oranında, davalı ustabaşı ... % 25, sigortalının ise % 15 oranında kusurlu olduğu tespit edilmiş olup; buna göre, davacı Kurumun rücu alacağı, davalı işverenden, sigortalıya bağlanan gelirin, davalıların % 85 kusuruna, sigortalının kusurunun yarısının ilavesi ile bulunan % 92,5 oranına isabet eden, davalı ... yönünden ise % 85 oranına isabet eden miktarıyla sınırlı olmasına rağmen davalı ...'nın da 506 sayılı Yasanın 10. maddesi uygulanarak % 92,5 kusur oranından sorumlu tutulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılıkların giderilmesi, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.