Yargıtay 10. Hukuk Dairesi E.2012/7422 K.2012/13910

Dava; yaşlılık aylığı artış oranlarının hatalı belirlenmesi sonucu, eksik ödenen yaşlılık aylıklarından doğan fark yaşlılık aylıklarının ödetilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, taraflar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle; bir davanın dinlenebilmesi (esasına girilebilmesi) için gerekli şartlar arasında, davacının o davayı açmakta hukuki yararının bulunması, başka bir deyişle hukuki korunma ihtiyacının varlığının gerekli olmasına; salt ekonomik gerekçeler ileri sürülerek, yasal düzenlemelerin iptali ve buradan çıkacak sonuca göre aylıkların yükseltilmesi istemiyle açılan davada, yargı önünde dava yoluyla korunması gereken bir hukuki yararın bulunmadığı;

farklı dönemlerde aylığa hak kazananlar arasındaki farklılıkların, yasa koyucu tarafından oluşturulacak düzenlemelerle giderilmesinin mümkün olduğuna ilişkin mahkeme yaklaşımında usul ve yasaya aykırılık bulunmamaktadır. Bu nedenle sair temyiz, itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

Ancak, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 417. maddesindeki, "Kanunen musarrah olan hallerden maadasında masarifi muhakemenin aleyhinde hüküm verilen taraftan istifa olunmasına karar verilir." düzenleme karşısında; yasanın öngördüğü ayrık durumlar kapsamında yer almayan karar nedeniyle. Hukuk Genel Kurulu'nun 28.05.2008 günlü 2008/10-370 Esas, 2008/410 Karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere; Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 417/1. maddesi uyarınca davalı yararına vekalet ücretine hükmedilmesinin yasal bir zorunluluk olduğu yönü gözetilmeksizin, Dairemizin 2010/13093 Esas, 2011/192 Karar sayılı ilamı yanlış yorumlanmak suretiyle davalı yararına vekalet ücretine hükmedilmesine yer olmadığına karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; bu hususların düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunun Geçici 3. maddesi gözetilerek, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.